Monday, August 30, 2010

ഉരുക്ക് മനുഷ്യന്‍

ദുബായിലെ ഒരു റമദാന്‍ മാസം. റൂമിന്റെ ബാല്‍ക്കണിയില്‍ ഇരിപ്പാണ്. അതൊരു ശീലമാണ്, കുറച്ചു സമയം അങ്ങനെ വെറുതെ ഇരിക്കുക... ആ സമയത്താണ് പലതും ഓര്‍മയില്‍ മഞ്ഞു മറിയുക. വീട്ടിലേക്കു ഫോണ്‍ വിളിച്ചു സംസാരിച്ചതെ ഉള്ളു...

ഒരു സാധാരണ ഗ്രാമമെന്നോ നാട്ടിന്‍ പുറമെന്നോ വിശേഷിപ്പിക്കാവുന്നതാണ് എന്ടെ നാട്. വീടിന്റെ ഒരു നാലഞ്ചു വീടിനപ്പുരത്താണ് ഉരുക്ക് മനുഷ്യന്‍ എന്ന് ഞങ്ങള്‍ കുട്ടികള്‍ വിളിക്കുന്ന അദ്ദേഹം താമസിക്കുന്നത്. ഞാനന്ന് എട്ടിലോ ഒന്‍പതിലോ പഠിക്കുന്നു. നാട്ടിന്‍പുറത്ത് ആണെങ്കിലും സില്‍വര്‍സ്റ്റാര്‍ സ്ടല്ലോന്‍, ആര്നോല്ദ് ശിവശങ്കരന്‍, ജാക്കി ചാന്‍, ബ്രുസ് ലീ ഒക്കെയാണ് ഇഷ്ട താരങ്ങള്‍. അവരുടെ ബോഡിയും, മസിലിന്റെ പെരുപ്പവും, കട്ടയുമോക്കെയാണ് ഞങ്ങള്‍ കുറച്ചു പേരുടെ സംസാര വിഷയങ്ങള്‍. ഇടയ്ക് നമ്മുടെ ജയനും ഭീമന്‍ രഘുവുമൊക്കെ ചര്‍ച്ചയില്‍ വരും...

അദ്ദേഹത്തിന്റെ നല്ല ശരീരമാണ്. ഒത്ത ഉയരം, ഇരു നിറം, ഷര്‍ട്ട്‌ന്റെ മുകളിലെ രണ്ടു കുടുക്കും എപ്പോഴും തുറന്നു കിടക്കും. വായില്‍ സദാ മുറുക്കാന്‍ ഉണ്ടാവും, അതിന്റെ ചുവപ്പ് ചുണ്ടിലും. ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ആള്‍കാരെ വരുന്ന പ്രകൃതക്കാരനാണ്. കടലില്‍ പോക്കാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ പണി. വല വലിച്ചതിന്റെയും, ചുക്കാന്‍ പിടിച്ചതിന്റെയും ആരോഗ്യവും, കയ്യില്‍ അതിന്റെ തയമ്പും കെട്ടിയിട്ടുണ്ട്. ചുരുക്കി പറഞ്ഞാല്‍ ഒന്ന് കൊണ്ടാല്‍ ആനയും ചരിയും...

എന്റെ വീടിനു തൊട്ടടുത്ത്‌ ഒരു ചെറിയ രണ്ടു നില കെട്ടിടമുണ്ട്. അതില്‍ താഴെ രണ്ടു മുറിയാണ്. ഒന്ന് പലചരക്ക് കടയാണ്, അടുത്ത മുറി കേരം ബോര്‍ഡ്‌ കളിസ്ഥലമാണ്‌. "പത്താം കമ്പനി" എന്നാണ് അവിടെ അറിയപ്പെട്ടിരുന്നത്. പേരിന്റെ ചരിത്രം എനിക്കറിയില്ല. വൈകുന്നേരം ആയാല്‍ അവിടെ നല്ല കളിയാണ്‌ നടക്കുക. ചുറ്റുവട്ടത്തുള്ള ഒരു വിധം എല്ലാവരും അവിടെ കാണും. എന്റെ ഉപ്പാന്റെ പല സുഹൃത്തുക്കളും അതില്‍ പെടും. രാത്രി വളരെ വൈകി വരെ കേരംസ് കളി തുടരും. വൈകുന്നേരം ആയാല്‍ പിന്നെ ഞങ്ങള്‍ കുട്ടികള്‍ക്ക് അവിടെ കളിയ്ക്കാന്‍ ചാന്‍സ് കിട്ടത്തില്ല. എന്നാലും കളി കണ്ടിരിക്കും. ഉരുക്ക് മനുഷ്യനും അവിടെ സ്ഥിരം മെമ്പര്‍ ആണ്. മുപ്പിലാന്‍ കളിക്കുമ്പോള്‍ ഞങ്ങള്‍ അയാളുടെ കൈതണ്ടയാണ് കൌതുകത്തോടെ നോക്കുക. എനിക്കും എന്ടെ സമപ്രായക്കാരനായ അയല്‍വാസിക്കും ഇടക്ക് അവസരം കിട്ടും. ഞങ്ങള്‍ രണ്ടുപേരും നിലവാരമുള്ള കളി കാഴ്ച വച്ച് പേരെടുത്തു വരുന്നതെ ഉള്ളു. രാത്രി ഒരു മണിവരെയൊക്കെ കളി നീണ്ടു പോകാറുണ്ട്...

അദ്ദേഹം അടങ്ങുന്ന ഒരു സംഘം കോല്‍കളി പരിശീലിക്കാറുണ്ട്. ഡാന്ടിയയുമായി സാമ്യമുള്ള ഒരു കലയാണ് കോല്‍കളി. രണ്ടു ചെറിയ വടിയും കയ്യിലേന്തി, പത്തു പന്ത്രണ്ടു പേര്‍ കളരിയുടെ ചടുലമായ ചുവടുകളുമായി കയ്യിലെ കോലുകള്‍ തലങ്ങനെയും വളങ്ങനെയും പരസ്പരം അടിച്ചു കൊണ്ട് വട്ടത്തില്‍ ചുറ്റി കൊണ്ടുള്ള പ്രകടനമാണ്. അദ്ദേഹം നല്ലൊരു കൊല്കളിക്കാരനാണ്. "താ.. വില്ല... തൈ... തത്ത..", എന്ന് പറഞ്ഞു കൊണ്ട് പാട്ടിന്റെ താളം ഒപ്പിച്ചാണ് ചുവടു വയ്പ്. തിരിഞ്ഞടി മറിഞടി, ചുറഞടി... എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞു അതിന്റെ ഉസ്താദ് (ആശാന്‍) അവരുടെ ചുറ്റുമായി നടന്നും ഇരുന്നും കിടന്നും കളി നിയന്ത്രിക്കും. കളി മൂര്ദ്ധന്ന്യവസ്ഥയില്‍ എത്തുമ്പോള്‍ അതിന്റെ താളവും മുറുക്കവും ഒരു തരം ലഹരിയാണ്.

കുറച്ചു വര്‍ഷങ്ങള്‍ക് ശേഷം... ഞാന്‍ സിനിമയുടെ ടിക്കറ്റ്‌ എടുക്കാന്‍ ക്വു നില്‍ക്കുകയാണ്. ഒറ്റയ്കാന്, സാമാന്യം നല്ല തിരക്കുണ്ട്‌. കൌണ്ടരിനോട് ചേര്‍ന് നീളത്തില്‍ ഇരുമ്പ് കമ്പി കൊണ്ട് കൂട് കെട്ടിയിട്ടുണ്ട്, ആളുകള്‍ തിക്കി തിരക്കി കയറാതിരിക്കാന്‍. അതിന്റെ ഒരു വശത്താണ് ക്വു നില്കുക, മറ്റേ അറ്റത്ത്‌ കൂടിയാണ് ടിക്കറ്റ്‌ വാങ്ങി പുറത്തേക്കു പോവുക. ഒരു അജ്ജെട്ടു പേര്‍ മുന്നോട്ടു പോയാല്‍ ഞാന്‍ കമ്പി കെട്ടിയതിനുള്ളില്‍ എത്തും കാരണം ക്വു നില്‍കുന്ന ഞാഗലെയൊക്കെ വിഡ്ഢികള്‍ ആക്കി പലരും നുഴഞ്ഞു കയറുന്നു. ക്ഷമയില്ലത്തത് കൊണ്ടോ അല്ലെങ്കില്‍ നൂറ്‌ ശതമാനം സാക്ഷരതയുമായി പ്രബുദ്ധരയത് കൊണ്ടാണോ എന്നറിയില്ല. ആളുകള്‍ മുന്നില്‍ കയറുന്നത് കൊണ്ട് ക്വു നീങ്ങുന്നില്ല. മുന്നില്‍ കയറിയവരെയൊക്കെ ഞാന്‍ മനസ്സില്‍ ചീത്ത വിളിച്ചു കൊണ്ട് അങ്ങനെ നീങ്ങി ഒരു വിധം കൂടിനുള്ളില്‍ കയറി. അവിടെ എത്തിയപ്പോള്‍ എന്ടെ മുന്നില്‍ കയറാന്‍ ശ്രമിച്ച ആളെ ഞാനും പിന്നിലുള്ള ആളും കൂടി ചങ്കൂറ്റതോടെ തടുത്തു. കൂട്ടില്‍ നില്‍കുമ്പോള്‍ ആണ് ശ്രദ്ധിചത്, ഒരുവന്‍ ഇടയ്കിടെ ഇറങ്ങുന്ന വഴിയെ കയറി കൌണ്ടര്‍-പോയി ടിക്കറ്റെടുത്ത് പോകുന്നു. കാണാന്‍ സുന്ദരനായ നല്ല പൊക്കമുള്ള ഒരു ചെറുപ്പക്കാരന്‍. കൂടെ പുറത്തു രണ്ടു മൂന്നുപേര്‍ വേറെയുണ്ട്.. "ബ്ലാക്ക്‌ ടീം" ആണ്. ക്വു നില്കുന്നതില്‍ ആരോ പറഞ്ഞു. എനിക്ക് ശരിക്കും തലയ്ക് വട്ടു പിടിച്ചു. അടുത്ത ടിക്കറ്റ്‌ എനിക്കാണ്, മുന്നിലുള്ളയാല്‍ ടിക്കറ്റ്‌ എടുത്തു മാറിയപ്പോള്‍ എന്നേക്കാള്‍ മുന്നേ ഒരു നീണ്ട കൈ കൌണ്ടര്‍-ലേക്ക് പോയി, നോക്കിയപ്പോള്‍ അതാ വീണ്ടും ബ്ലാക്ക്‌ വീരന്‍. ഞാന്‍ ആ കൈ പിടിച്ചു പിന്നോട്ട് വലിച്ചു!. അവന്‍ ദേഷ്യത്തോടെ എന്നെ നോക്കി, "മാറി നില്ക്" എന്ന് ടിക്കറ്റ്‌ കൊടുക്കുന്നയാള്‍ പറഞ്ഞു. "നീ പുറത്തു വാടാ കാണിച്ചുതരാം" എന്ന് പിറ് പിറുത്തു ബ്ലാക്ക്‌ വീരന്‍ പുറത്തുപോയി.

ടിക്കറ്റ്‌ വാങ്ങുമ്പോള്‍ പുറത്തേക്കു നോക്കി. അവന്‍ എരിപൊരി കൊണ്ട് നില്കുന്നു! കുളമായി! മനസ്സിലോര്‍ത്തു... ഞാന്‍ ടിക്കറ്റ്‌ വാങ്ങി പുറത്തിറങ്ങേണ്ട താമസം! വീരന്‍ വന്നു എന്ടെ ഷര്‍ട്ട്‌ കൂട്ടി മാറത്തു പിടിച്ചു! അവന്‍ പിടിക്കേണ്ട താമസം ഒരു ബലിഷ്ടമായ കരം അവന്റെ കഴുത്തിന്‌ ചുറ്റെ മുറുകി. പിന്നെ വീരന്‍ ഒരു പതിനഞ്ചു മീറ്റര്‍ അകലെ വീണു കിടക്കുന്നു. നോക്കിയപ്പോള്‍ അതാ നില്കുന്നു ഉരുക്ക് മനുഷ്യന്‍, "കുട്ടികളെ തൊട്ടാല്‍ മോനെ നീയൊക്കെ വിവരം അറിയും!!!", പുള്ളിയെ കണ്ടപ്പോള്‍ തന്നെ അവന്റെ മുത്രം പോയികാണും. അദ്ദേഹം എവിടെ നിന്ന് വന്നു എന്നറിയില്ല. കുറച്ചു വര്‍ഷമായി കണ്ടിട്ട്, ഞാന്‍ നാട്ടില്‍ അധികം ഉണ്ടാവാറില്ലആയിരുന്നു. ഉടക്കിയാല്‍ നടക്കില്ല എന്ന് മനസിലാക്കി വീരനും കൂട്ടരും തടി തപ്പിയിരുന്നു. കുറച്ചു വിശേഷം പറഞ്ഞു തീയേറ്ററില്‍ കയറി...

"നമ്മുടെ അപ്പുറത്തെ... .... റെയില്‍വേ പാലത്തിനു മേലെ നിന്നും പുഴയില്‍ വീണു!... തീവണ്ടി തട്ടിയതാണോ, കാല് തെറ്റി വീണതോ എന്നറിയില്ല..." വീട്ടില്‍ വിളിച്ചപ്പോള്‍ ഉമ്മ സങ്ക്കട്തോടെ പറഞ്ഞു. കുറച്ചു സമയം എനിക്കൊന്നും പറയാന്‍ പറ്റിയില്ല... "ബോഡി ഇന്നാണ് കിട്ടിയത്"... ഫോണ്‍ വച്ച് കുറെ സമയം അങ്ങനെ ഇരുന്നു. പടച്ചവന്റെ കളിയാണ്‌ തീരെ മനസ്സിലാവാത്തത്! അദ്ദേഹത്തിന് ഒരു മുപ്പത്തിഎട്ടു വയസ്സേ ഉണ്ടാവു.. ദുബൈയിലെ റൂമിന്റെ ബാല്‍ക്കണിയില്‍ ഒരു റമദാന്‍ മാസത്തില്‍ ഇരുന്നു അറിഞ്ഞതും ആലോചിച്ചതും ഇന്ന് മറ്റൊരു റമദാന്‍ മാസത്തില്‍ മദ്രാസിലെ റൂമിന്റെ ബാല്‍ക്കണിയില്‍ ഇരുന്നു എഴുതുന്നു... നിമിത്തമാവാം...

സമീര്‍
ചെന്നൈ, 30 ഓഗസ്റ്റ്‌ 2010

No comments:

Post a Comment