Friday, October 22, 2010

കിംഗ്‌ ഫിഷര്‍

അവളെ ദിവസവും കാണാറുണ്ട്. എന്നും രാവിലെയും വൈകിട്ടും അവളെ കാണാന്‍ ഞാന്‍ കാത്തിരിക്കും. അവളെ കാണാന്‍ എന്നും എന്റെഅ ഉള്ളം തുടിച്ചിരുന്നു. എങ്ങനെ സ്വന്തമാക്കും എന്ന ചിന്തയായി മനസ്സില്‍. അവളുടെ ചുവന്ന തുടുത്ത ചുണ്ടുകളും, ഇമ വെട്ടാതെ ആരെയും കൊത്തിയെടുക്കുന്ന നോട്ടവും ദിവസവും എന്റെട ഉറക്കം കെടുത്തി. അവള്‍ എന്നെ കണ്ട ഭാവം നടിക്കാറില്ല.  എല്ലാ ദിവസവും ഞാന്‍ അവളെ പിന്തുടര്‍ന്ന്  കൊണ്ടിരിന്നു. എവിടെയൊക്കെ പോകുന്നു, ആരെയൊക്കെ കാണുന്നു, എന്തൊക്കെ ചെയ്യുന്നു... എല്ലാം മനസ്സിലാക്കി അവളെ എങ്ങനെ കറക്കിയെടുക്കാം എന്ന് ആലോചിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു...

എന്റെ ചങ്ങാതിയോട് ഞാന്‍ ഈ കാര്യം പറഞ്ഞു. അവളെ കണ്ടപ്പോള്‍ അവന്റെ ഉള്ളിലും എന്നെപ്പോലെ തന്നെ അവളോട്‌ പ്രേമം പൊട്ടി വിടര്‍ന്നു. എന്തൊക്കെ തന്നെ സംഭവിച്ചാലും അവളെ വീഴ്ത്തിയിട്ടു തന്നെ കാര്യം എന്ന് ശപഥം ചെയ്തു. പല പണികളും ഒപ്പിച്ചു. പലതും പ്രയോഗിച്ചു. പക്ഷെ അവള്‍ വലയില്‍ വീണില്ല.

ഒരു ദിവസം പതിവ് പോലെ ഞാന്‍ അവളെ പിന്‍തുടര്‍ന്നു.  അവളുടെ പതിവ് വഴിയില്‍ നിന്നും വിത്യാസം വന്നിരിക്കുന്നു. അവള്‍ തോടിന്റെ ഭാഗത്ത് പോയിരിക്കുന്നു. എന്ടെ വീടിന്റെ ബൈയ്യപ്പുറത്തു  തോടാണ്. അതിനപ്പുറം വിജനമായ വലിയ പറമ്പും തോടിന്റെ കയ്യാലയുമാണ്.  ആ ഭാഗത്ത്‌ അവള്‍ അങ്ങനെ പോകാറില്ല. ഞാന്‍ ഒറ്റയ്ക്കേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. അവള്‍ കാണാതെ ഞാന്‍ പിന്നാലെ തന്നെ വച്ച് പിടിച്ചു. പെട്ടെന്ന് അവള്‍ അപ്രത്യക്ഷയായി. എനിക്കാകെ വേവലാതിയായി. ഇതു വരെ കണ്ട അവള്‍ എവിടെപ്പോയി? കുറെ നേരം ഞാന്‍ തെങ്ങിന്‍റെ മറവില്‍ തന്നെ അവളെ കാത്തിരുന്നു. പെട്ടെന്നതാ അവള്‍ ചിറകു വിടര്ത്തിത പറന്നുയരുന്നു! തോടിന്റെ വക്കതുള്ള ഒരു പൊത്തില്‍ നിന്നും അവള്‍ നീല ചിറകുകള്‍ വിടര്‍ത്തി എന്റെ നെഞ്ചിലൊരു മിന്നലാട്ടം വിരിയിച്ചു പറന്നുയര്ന്നു ...

ആ തോടിന്റെ് തിണ്ടകളില്‍ ഒരു പാട് മാളങ്ങള്‍ ഉണ്ട്. പാമ്പുകളാണ് സാധാരണ ആ മാളങ്ങളില്‍ കൂടി കയറി ഇറങ്ങുന്നത് കാണാറുള്ളത്‌. ചങ്ങാതിയോട് കാര്യങ്ങള്‍ വിവരിച്ചു. അടുത്ത ഒന്ന് രണ്ടു ദിവസങ്ങള്‍ കൂടി ഞങ്ങള്‍ അവളെ നിരീക്ഷിച്ചു. അവള്‍ കള്ള കണ്ണുകള്‍ തോട്ടിലെ വെള്ളത്തില്‍ ഊഴ്ന്നി സാധാരണ പോലെ മരക്കൊമ്പില്‍ ഇരുന്നു, പെട്ടെന്ന് വെള്ളത്തിലേക്ക്‌ പറന്നിറങ്ങി തടിച്ചു കൂര്‍ത്ത ചുവന്ന ചുണ്ടുകള്‍ കൊണ്ട് മീന്‍ കൊത്തിയെടുത്ത് വയര് നിറച്ചു. ഞങ്ങള്‍ അക്ഷമരായി തോടിന്റെ തിണ്ടയില്‍ മറയില്‍ കാത്തിരുന്നു. അവള്‍ തോടിന്റെ് വക്കത്തെ ഏതു മാളത്തില്‍ ആണ് കയറുന്നത് എന്ന് കണ്ടു പിടിക്കാന്‍. അവളുടെ ഈ മീന്‍ പിടുത്തം ബൈയ്യപ്പുറത്തെ പടിയിലിരുന്നു ഞാന്‍ മണിക്കൂറുകളോളം ആസ്വദിക്കാറുണ്ട്.

പൊത്തില്‍ കൈയിട്ടു നോക്കാന്‍ പേടിയുണ്ടായിരുന്നു. അവള്‍ പറന്നു പോയപ്പോള്‍ ഞാനും ചങ്ങാതിയും അവള്‍ അതിനകത്ത് എന്താണ് ചെയുന്നത് എന്ന് നോക്കാന്‍ തീരുമാനിച്ചു. പാമ്പോ തെളോ ഉണ്ടാകുമെന്ന് കരുതി കയ്യില്‍ പ്ലാസ്റ്റിക്‌ സഞ്ചി കെട്ടി ഞാന്‍ മാളത്തില്‍ കൈയിട്ടു. കൈ മുഴുവനും അകത്തേക്ക് കയറ്റി ഞാന്‍ തപ്പി നോക്കി. കയ്യില്‍ എന്തോ തടഞ്ഞു. പുറത്തേക്ക് എടുത്തു നോക്കി. ഒരു ചെറിയ മുട്ട. ഓഹോ! അങ്ങനെ ആണല്ലേ! പക്ഷികളുടെ കൂട് മരചില്ലയിലും, ഉണങ്ങിയ തെങ്ങിന്റെ മുകളിലും, വീടിന്റെ് ഓടിന്റെ ഉള്ളിലോക്കെയെ അതുവരെ കണ്ടിട്ടുള്ളൂ! പക്ഷികള്‍ക്ക് ഇങ്ങനെയും കൂടുണ്ട് എന്നുള്ളത് ആദ്യത്തെ അറിവായിരുന്നു. എന്ത് ചെയ്യണം എന്ന് ആലോചിച്ചു! അവള്‍ അടുത്ത പ്രാവശ്യം കയറിയാല്‍ തുള അടച്ചു അവളെ സ്വന്തമാക്ക്യാലോ എന്നാലോചിച്ചു. പക്ഷെ ആ മാളത്തിന്റെ അകത്തു വേറെ മാളങ്ങള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. അത് കൊണ്ട് ചിലപ്പോള്‍ രക്ഷപ്പെടാം. അവളുടെ മുട്ട അവിടെ തന്നെ തിരിച്ചു വച്ച്. അത് വിരിഞ്ഞാല്‍ കുട്ടിയെ എടുത്തു വളര്‍ത്താന്‍ തീരുമാനിച്ചു.

ആ സമയത്ത് പക്ഷികളെ പിടിക്കുക, അവയെ വളര്‍ത്തുക എല്ലാം ഞങ്ങള്‍ കുട്ടിപടയ്ക്കു വലിയ ഇഷ്ടമായിരുന്നു. കാക്ക, മൈന, തത്തമ്മ, ചെമ്പോത്ത്, പ്രാവ്, പരുന്ത് മുതലായവയെ വളര്‍ത്തിയിരുന്നു. പക്ഷെ മീന്‍ കൊത്തി പക്ഷിയെ (കിംഗ്‌ ഫിഷര്‍) അത് വരെ കിട്ടിയിട്ടില്ലയിരുന്നു! അവളെ എന്നും കൌതുകത്തോടെ നോക്കി കാണാനുള്ള ഭാഗ്യമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. അത് കൊണ്ട് തന്നെ ഈ അവസരം ബുദ്ധിപൂര്‍വ്വം ഉപയോഗിക്കാന്‍ തീരുമാനിച്ചു. രണ്ടു ദിവസം കൂടുമ്പോള്‍ ഞങ്ങള്‍ മാളത്തില്‍ കൈ ഇട്ടു നോക്കും. എന്തായി എന്നറിയാന്‍! അങ്ങനെ രണ്ടു മൂന്ന് ആഴ്ച കഴിഞ്ഞു.

സ്കൂള്‍ വിട്ടു വന്നപ്പോള്‍ തന്നെ ഞങ്ങള്‍ രണ്ടു പേരും തോടിന്റെ വരമ്പിലേക്ക്‌  ഓടി. മാളത്തില്‍ നിന്ന് “കീ.. കീ..” എന്ന ശബ്ദം. കയ്യില്‍ എടുത്തു നോക്കി, ചെറിയൊരു കിംഗ്‌ ഫിഷര്‍! വെറും മാംസക്കഷണം...  നൊന്തു പ്രസവിച്ച പോലെയുള്ള സന്തോഷമായിരുന്നു! തിരിച്ചു അവിടത്തന്നെ വച്ച്. അങ്ങനെ അടുത്ത ഒരു രണ്ടയ്ച്ച അതിന്റെ കണ്ണ് തുറന്നോ, ചിറകു വന്നോ, എന്നുള്ളതൊക്കെ ദിവസവും ചെന്ന് നോക്കി. തൂവലും ചിറകുമൊക്കെ വന്നപ്പോള്‍ ഞങ്ങള്‍ അതിനെ തത്തയുടെ കൂടിലാക്കി വീട്ടില്‍ കൊണ്ട് വന്നു പുറത്തെ മരത്തില്‍ തൂക്കിയിട്ടു. ഞങ്ങള്‍ ചോറും മീന്‍കറി ഒക്കെ കൊടുത്തു നോക്കി. പക്ഷെ ലിറ്റില്‍ കിംഗ്‌ ഒന്നും തന്നെ തിന്നില്ല. ഞങ്ങള്‍ അടുതില്ലാത്ത സമയത്ത് അമ്മക്കിളി വന്നു കൂടിനു പുറത്തിരുന്നു വലിയ കൊക്ക് കൂടിനുള്ളിലേക്ക് തിരുകി കുട്ടിക്ക് ഇര കൊടുത്തു. അവള്‍ കൊടുക്കുന്നതൊക്കെ ഞങ്ങള്‍ സസൂക്ഷ്മം നിരീക്ഷിച്ചു. ചെറിയ തുമ്പി, വളരെ ചെറിയ മീന്‍ എന്നിവയാണ് കുട്ടിയുടെ തീറ്റ. പിന്നെ ഞങ്ങള്‍ തന്നെ തുമ്പിയും ചെറിയ മീനിനെയുമൊക്കെ പിടിച്ചു കൊണ്ട് വന്നു കൊടുക്കും, കുട്ടി അതൊക്കെ ഉഷാറായി തിന്നു വളര്ന്നു വന്നു. അതിനിടയില്‍ ഞങ്ങള്‍ അമ്മായ കൂടിനുള്ളില്‍ കയറ്റി കെണിയില്‍ വീഴ്ത്താന്‍ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും വിജയിച്ചില്ല.

അങ്ങനെയിരിക്കെ ഒരു ദിവസം രാവിലെ എഴുന്നേറ്റു സന്തോഷത്തോടെ കൂടിനടുത്തു ചെന്നപ്പോള്‍ കണ്ട കാഴ്ച കരയിപ്പിച്ചു കളഞ്ഞു. ഞങ്ങളുടെ “ലിറ്റില്‍ കിംഗ്‌ ഫിഷര്‍” ചത്ത്‌ മലര്ന്നു കിടക്കുന്നു. സങ്കടം സഹിക്കാന്‍ പറ്റിയില്ല... കരച്ചില്‍ വന്നു... കരഞ്ഞു. കാലിനും വയറിനും കടിച്ചിട്ടുണ്ട്. എലിയാണ്! അത് മരത്തിലൂടെ കയറി എങ്ങനെയോ കൂട്ടിലുള്ള കുട്ടിയെ കടിച്ചിരിക്കുന്നു! ഒരെലിയെ പോലും ജീവനോടെ വയ്ക്കില്ല എന്ന് ശപഥം ചെയ്തു. അങ്ങനെ നിന്നപ്പോള്‍ അതാ അമ്മക്കിളി വായില്‍ ഇരയുമായി എത്തിയിരിക്കുന്നു. അമ്മക്കിളി കൂടിനു മേലെ വന്നിരുന്നു കുറെ ശബ്ദമുണ്ടാക്കി! കൂടിനു ചുറ്റുമായി കുറെ സമയം പറന്നു.. കരഞ്ഞു. അതിന്റെ സങ്കടം എന്തായിരിക്കും! ചങ്ങാതി വന്നപ്പോള്‍ അവനും സങ്കടം സഹിക്കാന്‍ പറ്റിയില്ല. രണ്ടു പേരും ചേര്ന്ന് ഒരു ചെറിയ കുഴി കുത്തി അതില്‍ ഞങ്ങളുടെ ലിറ്റില്‍ കിംഗ്‌ ഫിഷറിനെ അടക്കം ചെയ്തു...

സമീര്‍
ചെന്നൈ, 22 ഒക്ടോബര്‍ 2010

Friday, October 15, 2010

മഴ പെയ്യുന്നു... മദ്ദളം കൊട്ടുന്നു...

ചെറുപ്പത്തിലെ എനിക്കും ചങ്ങാതിമാര്‍ക്കും സിനിമ പിരാന്താണ്. പുതിയ പടങ്ങള്‍ വന്നാല്‍ ആദ്യത്തെ കളി തന്നെ കാണണം. ഞങ്ങള്‍ കുട്ടികള്‍ക്ക് താങ്ങാന്‍ പറ്റുന്ന വിലയെ ടിക്കറ്റിനുള്. ഒരു രൂപ!!! ഏറ്റവും മുന്നിലുള്ള ബെഞ്ചില്‍ ഇരുന്നു വലിയ സ്ക്രീനില്‍ കാണാം. തല ഇടയ്കിടെ ഇടത്തോട്ടും വലത്തോട്ടും തിരിക്കണം! എന്നാലെ സ്ക്രീനിലുള്ള എല്ലാരേം കാണാന്‍ പറ്റൂ. തുടക്കത്തില്‍ എഴുപത്തഞ്ചു പൈസ ആയിരുന്നു. ഒരു രൂപ ആക്കിയത് ഞങ്ങളെ വളരെ സങ്കടപെടുത്തിയിരുന്നു . അതിനെ കുറിച്ച്  ഗൌരവത്തോടെ ചര്‍ച്ചയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. കാരണം ഞങ്ങള്ക് സാമ്പത്തിക മാന്ദ്യം അന്നേ ഉള്ളതാണ്...

മൂത്തമ്മയുടെ മോനും, പിന്നെ അയല്‍വാസി കളിക്കൂട്ടുകാരുമാണ് സിനിമ കാണാന്‍ പോകാറ്. സ്കൂള്‍ വിട്ടു വരുമ്പോള്‍ പടം മാറിയോ എന്ന് എപ്പോഴും നോക്കും. വരുന്ന വഴികളില്‍ പോസ്റ്റര്‍ ഒട്ടിച്ചിട്ടുണ്ടാവും. സില്‍ക്ക് സ്മിതയും അനുരാധയും ഒക്കെ ആണെങ്കില് പോസ്റ്റര്‍ നോക്കാന്‍ പേടിയാണ്. തലയ്ക്ക് നല്ല ചുട്ട ചൊട്ട്‌ കൊള്ളും. മലയാളികള്‍ ആണെന്നുള്ള ഒരു അഹങ്കാരവും അന്ന് ഞങ്ങള്‍ ആര്‍ക്കും ഇല്ലായിരുന്നു. പ്രേംനസീര്‍, ജയന്‍, മമ്മൂട്ടി, മോഹന്‍ലാല്‍, രജനികാന്ത്, വിജയകാന്ത്, അര്‍ജുന്‍, ചിരഞ്ജീവി, അമിതാബ് ബച്ചന്‍, മിഥുന്‍ ചക്രബര്‍ത്തി, ഗോവിന്ദ, അനില്‍ കപൂര്‍, ജാക്കി ശ്രോഫ്, ജാക്കിചാന്‍ ... അങ്ങനെ പോകുന്നു ഇഷ്ട താരങ്ങളുടെ നീണ്ട നിര.

ടിക്കെട്ടിന്റെ കാശുണ്ടാക്കുക എന്നുള്ളതാണ് ഏറ്റവും വലിയ വെല്ലുവിളി. അത് ഞങ്ങള്‍ ഏറ്റെടുത്തു അതി കഠിനമായി പ്രയത്നിച്ചു ഉണ്ടാക്കാറുണ്ട്. പല വഴികളും പരീക്ഷിക്കുകയും അതില്‍ വിജയം കണ്ടെത്തുകയും ചെയ്തിട്ടുമുണ്ട്. അല്ലറ ചില്ലറയായി കിട്ടുന്നു അഞ്ചു പൈസയും, പത്തു പൈസയും, ഇരുപതു പൈസയും കൂട്ടി വയ്ക്കും. അന്ന് പുതിയ പടങ്ങള്‍ ഞായറായ്ച്ചകളില്‍ ആണെന്ന് തോന്നുന്നു വന്നിരുന്നത്. പന്ത്രണ്ടു, മൂന്ന്, ആറു, ഒന്‍പതു ആണ് പ്രദര്‍ശന സമയങ്ങള്‍...

സിനിമ മാറുന്ന അന്ന് അതറിയിച്ചു കൊണ്ട് ഉച്ചഭാഷിണി കെട്ടി ഉറക്കെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞുകൊണ്ട് ജീപ്പുകള്‍ വരും. അതിന്റെ സമയത്ത് ഞങ്ങള്‍ മുള പീടികയില്‍ ഇരിപ്പുണ്ടാവും. ഏതാണ് സിനിമകള്‍ എന്നറിയാനുള്ള ആകാംഷയാണ്. അത് കൂടാതെ ജീപ്പില്‍ നിന്ന് സിനിമയുടെ നോട്ടിസുകള്‍ വാരിയെറിയും. ഞങ്ങള്‍ ജീപ്പിനു പിന്നാലെ ഓടി അത് പെറുക്കിയെടുക്കും. പത്രവും സിനിമ വാരികകളും ഒന്നും വാങ്ങാരും വായിക്കാത്തതും കൊണ്ട് ഞങ്ങളുടെ സിനിമ വിവരം അത്രയ്കെ ഉള്ളു.  പിന്നെ ടാക്കീസില്‍ പോയാല്‍ "ഉടന്‍ വരുന്നു" എന്നിടത്ത് പോസ്റ്റര്‍ കണ്ട പരിചയവും...

ഇന്ന് മുതല്‍ ഇതാ ... അശോക്‌ ടാക്കീസില്‍ "മഴ പെയ്യുന്നു മദ്ദളം കൊട്ടുന്നു" പ്രദര്‍ശനം ആരംഭിച്ചിരിക്കുന്നു. ഞങ്ങള്‍ എല്ലാവരും ജീപ്പിന്റെ പിന്നാലെ ഓടി... നോട്ടിസുകള്‍ പെറുക്കിയെടുത്തു. മോഹന്‍ലാലിന്‍റെ ചപ്പിയ ചിരിയുമയുള്ള നോട്ടീസ്. സംവിധാനം പ്രിയദര്‍ശന്‍, കൂടാതെ മുകേഷ്, ശ്രീനിവാസന്‍, രാജു, ജഗതി, പപ്പു.... "എടാ നല്ല ബിറ്റായിരിക്കും, ഞമ്മക്ക് പോയാലോ"... താമസിച്ചില്ല, അത് വരെ കൂട്ടി വച്ച ചില്ലറയൊക്കെ മുട്ടിയെടുത്തു, പുള്ളി ലുങ്കി മടക്കി കുത്തി ഞങ്ങള്‍ കുട്ടിപട സിനിമാ കാണാന്‍ തിരിച്ചു...

ജനക്കൂട്ടത്തെ കണ്ടപ്പോള്‍ തന്നെ ഞങ്ങള്ക്  സംഭവം നടക്കുമോ എന്ന സംശയമായി. എങ്ങനെ ടിക്കറ്റ്‌ എടുക്കാം എന്ന് ഒരു വിധം പരിശീലനങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഒരു ഗുഹയില്‍ കൂടി നൂറ്റമ്പത് മീറ്റെറോളം നടന്നാലേ ടിക്കെറ്റ് കൌണ്ടര്‍ എത്തു. ഗുഹാ-മുഖത്ത് യുദ്ധം നടക്കുന്നത് പോലെ ഉണ്ട്. ഞങ്ങള്‍ നാല് പേരുണ്ട്. ഒരുത്തന്‍ ആള്‍കാരുടെ കാലിന്റെ ഇടയില്‍ കൂടി ഒരു നുഴഞ്ഞു കയറ്റത്തിന് ശ്രമിച്ചു. കുറച്ചു ചവിട്ടൊക്കെ കൊണ്ട് തിരിച്ചുവന്നു!!! വേറൊരുത്തന്‍ ആള്‍കാരുടെ കൂടെ തിക്കി തിരക്കി നോക്കി. ഞങ്ങള്‍ മൂന്നുപേര്‍ അവനെ പിന്നില്‍ നിന്ന് തള്ളി കയറ്റാന്‍ ശ്രമിച്ചു! ഹാ നടക്കുന്നില്ല... ഗുഹാമുഖത്തുകൂടി കഷ്ട്ടി ഒന്നര ആളെ അകത്തു കടക്കാന്‍ പറ്റൂ, അവിടെ പത്തിരുപതു തലകളും, നാല്‍പതു കയ്യും, പുറമേ കാലുകളും! എങ്ങനെ പറ്റാന്‍!!!

അതിസാഹസം കാണിക്കാതെ വയ്യ. ബള്‍ബ്‌ കത്തി! ടിക്കറ്റ്‌ കൊടുക്കാന്‍ തുടങ്ങി. തിക്കും തിരക്കും ഒന്ന് കൂടി ശക്തിയായി. തലമണ്ട ഒന്ന് തെളിഞ്ഞു. "എന്നെ പൊക്കി ആള്‍കാരെ മോളിലെക്കിട്" മൂന്നുപെരോടുമായി ഞാന്‍ പറഞ്ഞു. "എടാ അത് കുഴപ്പാവും", ഒരു കൈ നോക്കാമ്ട എന്ന് പറഞ്ഞു ഞാന്‍ മുന്നോട്ടു പോയി. തിക്കുന്ന രണ്ടു പേരുടെ പുറത്ത് പിടിച്ചു ഞാന്‍ മേലോട്ടുയര്‍ന്നു... രണ്ടു പേര്‍ എന്ടെ കാലും ഒരാള്‍ എന്ടെ കുണ്ടിയും തള്ളിതന്നു .. എല്ലാവരുടെയും തലയ്ക് മുകളിലൂടെ ഞാന്‍ ഗുഹയുടെ ഉള്ളിലേക്ക്!!!

വായുവില്‍ തന്നെ ആണുള്ളത്... നിലം തൊട്ടിട്ടില്ല. എന്നില്‍ കണ്ടു ഒരുവന്‍ പിന്നാലെ വന്നിരുന്നു. അവന്റെ കാലിനി പിടിച്ചു ആള്‍കാര്‍ പിന്നോട്ട് വലിച്ചിട്ടു. ആരെക്കെയോ നല്ല പച്ച മലയാളം പറയുന്നുണ്ട്. എല്ലാവരോടും ചിരിച്ചു കാണിച്ചു ഒരു വിധം നിലം തൊട്ടു. പതിയെ മുന്നോട്ടു നീങ്ങി. ഗുഹയില്‍ വായു കടക്കാന്‍ കയ്യുടെ വലിപ്പത്തില്‍ ഇടയ്കിടെ ചെറിയ തുളകള്‍ ഉണ്ട്. ഞാന്‍ എവിടെ എത്തി എന്നുള്ളത് പുറത്തുള്ള ചങ്ങാതികല്കു അതുവയി കൈ കാട്ടിയും കൂവിയും വിസിലടിച്ചും സിഗ്നല്‍ കൊടുത്തു.

മുന്നില്‍ നാലഞ്ചു പേര്‍ കൂടിയേ ഉള്ളു... സിനിമ കാണുന്നതോര്‍ത്തു ഭയങ്കര സന്തോഷം തോന്നി. പത്തു മിനുട്ടെ തുടങ്ങനുള്ള്. "നൂണ്‍ ഷോ", ആദ്യത്തെ പ്രദര്‍ശനം, കാണുക എന്നുള്ളത് അഭിമാനമാണ്. ഞാന്‍ നാലു രൂപ എണ്ണി തിട്ടപെടുത്തി. അത് അരയില്‍ ലുങ്കിയില്‍ കെട്ടി വച്ചതാണ്. വീണു പോകാതിരിക്കാന്‍. തൊട്ടു മുന്നിലുള്ള ആള്‍ ടിക്കറ്റ്‌ എടുത്തു പോയി. ഞാന്‍ ചില്ലറയുമായി കൌണ്ടറില്‍ കയ്യിട്ടു!! അയാള്‍ ഒരു ബോടെടുത്തു എന്ടെ കൈ പുറത്തോട്ടു തള്ളി. "നാലെണ്ണം" ഞാന്‍ പറഞ്ഞു... ബോട് കണ്ടു കൂടെ? ഫുള്ളായി! അയാള്‍ ഹൌസ് ഫുള്‍ ബോട് വച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു... ടിക്കറ്റ്‌ കഴിഞ്ഞു! വിട്ടു കൊടുത്തില്ല.. "സ്ടൂല്‍ മതി" ഞാന്‍ പറഞ്ഞു.. "എല്ലാം കൊടുത്തു മോനെ".. സ്ടൂല്‍ എന്നാല്‍ തീയേറ്ററില്‍ കയറുന്ന വാതിലിന്റെ അടുത്ത് ചെറിയ ഒരു കസാല ഇട്ടു തരും, പല തവണ അങ്ങനെയും സിനിമ കണ്ടിട്ടുണ്ട്! എനിക്ക് ശരിക്കും കരച്ചില്‍ വന്നു...

എല്ലാ ശ്രമങ്ങളും വെള്ളത്തില്‍... വിയര്‍ത്തത് വെറുതെ, പച്ച തെറി കേട്ടത് വെറുതെ, വെയില് കൊണ്ട് ഇതുവരെ വന്നത് വെറുതെ, ആകാശത്ത് പറന്നു ഗുഹയില്‍ കയറിയത് വെറുതെ... വിട്ടു കൊടുത്തില്ല, ഞങ്ങള്‍ കൂട്ടമായി തീരുമാനിച്ചു... അടുത്ത കളി, മൂന്ന് മണിയുടെ "മാറ്റിനീ", കണ്ടിട്ടേ പോകൂ! ഞാന്‍ ഗുഹയില്‍ അതെ നില്പ് തുടര്‍ന്നു...

സമീര്‍
ചെന്നൈ, 15 ഒക്ടോബര്‍ 2010

Tuesday, October 5, 2010

ആന്റ്റെ മേരിഡിഎം

സ്നേഹിതന്‍ മുത്തു അവന്റെ "ജെയിംസ്‌ ബോണ്ട്‌" വണ്ടിയുമായി വരുന്നുണ്ട്. ആ കാര്‍ വാങ്ങിയെടത് കൊടുത്താല്‍ തിരിച്ചെടുക്കില്ല. എപ്പോള്‍ എവിടെ നിന്നുകളയും, സ്റ്റാര്‍ട്ട്‌ ആകുമോ, ആയാല്‍ തന്നെ ഓടുമോ എന്നൊന്നും പറയാന്‍ പറ്റത്തില്ല എന്നാലും ജെയിംസ്‌ ബോണ്ട്‌ വളരെ നല്ലവനാണ്, ഉപകാരത്തിനു എത്തുന്നവന്‍.കുലുക്കി ശബ്ദമുണ്ടാക്കി ബോണ്ടിനെയും കൊണ്ട് മുത്തു എത്തി. "പോകാം", കയറിയിരുന്നു സീറ്റ്‌ ബെല്ടിട്ടു കൊണ്ട് ഞാന്‍ പറഞ്ഞു. "അളിയാ അടിച്ചു പൊളിക്കാന്‍ പോകുകയാണല്ലേ" എന്ന് പറഞ്ഞു അവന്‍ വണ്ടി എടുത്തു... മുക്രയിട്ടു, ഒന്ന് ചീറ്റി, ബോണ്ട്‌ ഓടിത്തുടങ്ങി...

വീണ്ടും നാട്ടിലേക്കു പോവുകയാണ്, എത്രാമത്തെ പോക്കാണെന്ന് ഒരു നിശ്ചയവും ഇല്ല. വര്‍ഷങ്ങള്‍ ഒരുപാടായിരിക്കുന്നു ഈ മരുഭുമിയില്‍. പല ചിന്തകളില്‍ ആയിരുന്നു, മുത്തു നാട്ടുമ്പുറത്ത് തുടങ്ങി അമേരിക്ക വരെയുള്ള വിശേഷങ്ങള്‍ വാതോരാതെ സംസാരിക്കിന്നുണ്ട്. കാര്യമയിട്ട്ന്നും വാങ്ങാനില്ല. പേരിനൊരു പെട്ടി കെട്ടണം. അതിനു വേണ്ടി അല്ലറ ചില്ലറ സാധനം വാങ്ങണം. ഞങ്ങള്‍ കാര്‍ പാര്‍ക്ക്‌ ചെയ്തു സാധനങ്ങള്‍ വാങ്ങാനായി കയറി. എന്തൊക്കെയാണ് വങ്ങേണ്ടാതെന്നു വീട്ടുകാരെയും നാട്ടുകാരെയും വിളിച്ചു ചോദിക്കുന്ന പതിവ് നിര്‍ത്തിയിട്ടു കുറെ ആയി. ഇങ്ങോട്ട് ആരെങ്കിലും വിളിച്ചാലും പഴയ രംജിറവു സ്പീകിംഗ്‌ സിനിമയിലെ "കമ്പിളി പുതപ്പു.... കേള്‍ക്കുന്നില്ല...." ഉപയോഗിച്ച് രക്ഷപെടും. അല്ലറ ചില്ലറ വാങ്ങിയാല്‍ തന്നെ ഒരു നല്ല തുക ആവും. ഇവിടുത്തെ ഷോപ്പിംഗ്‌ അങ്ങനെ ആണ്. പൈസ കൊടുക്കുമ്പോള്‍ ഉള്ളൊന്നു കാളി, പറയാന്‍ മാത്രം ഒന്നും വാങ്ങിയില്ല, എന്നാലും ബില്ല്... ഹ.. നടക്കട്ടെ...

എല്ലാം പെറുക്കി ബോണ്ടിന്‍റെ ഡിക്കിയിലാക്കി എന്റെ റൂമിലേക്ക്‌ തിരിച്ചു. നാളെ രണ്ടു മണിക്കാണ് വിമാനം. ഒരു മണിക്ക് അവിടെ എത്തിയാല്‍ മതി. പന്ത്രണ്ടു മണിക്ക് വരാമെന്ന് പറഞ്ഞു മുത്തു പോയി. ഞാന്‍ എല്ലാം വരിക്കുട്ടി പായ്ക്ക് ചെയ്യാന്‍ തുടങ്ങി. പെട്ടി കേട്ടികൊണ്ടിരിക്കുമ്പോള്‍ ആദ്യത്തെ പോക്കിനെക്കുറിച്ച് ഓര്‍ത്തു. പെട്ടി കേട്ടലോക്കെ വലിയ ഒരു ചടങ്ങായിരുന്നു. കുറെ പേരുടെ ഒച്ചയും ബഹളവും, അങ്ങോട്ട്‌ കെട്ട്, ഇങ്ങോട്ട് വലിക്കൂ, എല്ലാം രസകരമായിരുന്നു. ഇന്ന് ഒറ്റയ്കെ ഉള്ളു, എല്ലാവരും അവരവരുടെ തിരക്കുമായി ഓട്ടത്തില്‍ ആണ്. അല്ലെങ്കിലും കഴിഞ്ഞ മൂന്ന് നാല് കൊല്ലമായിട്ടു ദുബായ് ഒരു പാട് മാറിയിരിക്കുന്നു... ഇവുടുത്തെ ആളുകളും... കുറെ നല്ല സുഹൃത്തുക്കള്‍ ഒയിച്ച്‌...

മെയ്‌ മാസം ആയിരുന്നു, വെയിലിനു നല്ല ചൂട്. ബോണ്ടുമായി മുത്തു പറഞ്ഞ സമയത്ത് തന്നെ വന്നു. അര മണിക്കൂര്‍ കൊണ്ട് ദുബായ് എയര്‍പോര്‍ട്ട് രണ്ടാമത്തെ ടെര്‍മിനലില്‍ എത്തി. ഞാന്‍ പെട്ടിയും കെട്ടും തൂക്കി മുത്തുവിനോട് യാത്ര പറഞ്ഞു. ട്രോള്ളി എടുത്തു എല്ലാം കയറ്റി വിമാന പുറപ്പെടുന്ന ടെര്‍മിനലിലേക്ക് നടന്നു. അത്യാവശ്യം വേണ്ടപ്പെട്ടവരെ ഫോണില്‍ വിളിച്ചു യാത്ര പറഞ്ഞു. ഉച്ചസമയം ആയതിനാല്‍ തിരക്ക് കുറവായിരുന്നു.

ബാഗേജു പരിശോധന കഴിഞ്ഞു ഞാന്‍ ചെക്കിന്‍ കൌണ്ടര്‍ ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു. ചെറിയ ക്വു ഉണ്ട്. പോക്കറ്റില്‍ നിന്ന് ടിക്കറ്റ്‌ എടുത്തു ഫ്ലൈറ്റ് നമ്പര്‍ നോക്കി. കൌണ്ടറിനു നേരെ മുകളില്‍ വച്ചിട്ടുള്ള സ്ക്രീനില്‍ എന്ടെ വിമാനത്തിന്റെ നമ്പര്‍ പരതി. താമസമുണ്ടോ എന്നറിയാന്‍. സ്ക്രീനില്‍ വിവരങ്ങള്‍ മാറി മറിഞ്ഞു വന്നു. പക്ഷെ എന്ടെ വിമാനത്തിന്റെ നമ്പര്‍ മാത്രം വന്നില്ല. മുന്നിലുള്ള ആളോട് ചോദിച്ചു "കോഴിക്കോടെക്ക് ഉള്ള ലൈന്‍ അല്ലേ?" അതെ എന്ന് മറുപടി. പെട്ടെന്ന് എന്ടെ അടി വയറു ഒന്ന് കാളി. തലയില്‍ ബാല്ബോന്നു കത്തി. അങ്ങനെ ആയിരിക്കരുതേ എന്ന് പ്രാര്‍ത്ഥിച്ചു കൊണ്ട് ടിക്കറ്റിലെ ഫ്ലൈറ്റ് സമയം നോക്കി... പടച്ചോനെ...

വിചാരിച്ചത് തന്നെ, നെറ്റി വിയര്‍ത്തു... ഞാന്‍ അല്‍പ സമയം തലയില്‍ കൈ വച്ച് നിന്നുപോയി... എന്റെ വിമാനം ഇന്ന് പുലര്‍ച്ചെ രണ്ടു മണിക്ക് പോയിരിക്കുന്നു, അതില്‍ പോയവരൊക്കെ വീട്ടില്‍ എത്തി ഉറങ്ങുന്നുണ്ടാവും. അതായതു ഇന്നലെ അര്‍ദ്ധ രാത്രി രണ്ടു മണിക്ക്... ടിക്കെറ്റില്‍ 02:00 എന്നെ ഉള്ളൂ,, അതായതു ഇന്ന് പുലര്‍ച്ചെ രണ്ടു മണി, ഉച്ചയ്ക്ക് ആണ് സമയം എങ്കില്‍ 14:൦൦ എന്നുണ്ടാവും. എയര്‍ ലൈന്‍സുകാര്‍ ആന്റെ മെരിദിഎമ് - am - എന്നോ പോസ്റ്റ്‌ മേരിടിഎം - pm - എന്നോ സമയത്തിന്റെ കൂടെ ടിക്കെറ്റില്‍ വയ്ക്കാറില്ല. ഈ അമളി എനിക്ക് പറ്റുമെന്ന് വിശ്വസിക്കാന്‍ പ്രയാസം. എല്ലാവര്‍ക്കും ഇതിനെ പറ്റി വാ തോരാതെ ക്ലാസ്സ്‌ കൊടുക്കുന്നവനാണ് ഞാന്‍. എന്താ ചെയ്യാ! ഭീമാബദ്ധം!

കൂടുതല്‍ ആലോചിക്കാതെ എയര്‍പോര്‍ട്ടില്‍ ഉള്ള എയര്‍ ലൈന്‍ ഓഫീസിലേക്ക് കുതിച്ചു. ഒരു മദ്ധ്യവയസ്കയാണ് ഓഫീസില്‍ ഉള്ളത്, അത് കൊണ്ട് കൂടുതല്‍ ജാള്യം ഇല്ലാതെ കാര്യം അവതരിപ്പിച്ചു. അവരൊന്നു ഊറിച്ചിരിച്ചു, ഒരാളെക്കൂടി വെട്ടിലാക്കി എന്ന രീതിയിലെ ചിരി ആയിട്ടാണ് എനിക്ക് തോന്നിയത്, അതിനു വേണ്ടിയായിരിക്കും ആന്റെ മേരിടിഎം (ante meridiem - am), പോസ്റ്റ്‌ മേരിടിഎം (post meridiem - pm) എന്ന് ടിക്കറ്റില്‍ സമയത്തിന്റെ കൂടെ വെക്കാത്തത്. "റീഫണ്ട്‌ ചെയ്യാം" അവര്‍ പറഞ്ഞു. ഓ!, സമാധാനമായി. അവര്‍ കണക്കു കൂട്ടി തുക പറഞ്ഞു, ഞാന്‍ മുഖം ചുളിച്ചു, അവര്‍ എഴുതിയത് നോക്കി, ദൈവമേ!!! അറുപതു ശതമാനത്തോളം തുക ഇന്ത്യ ഗവണ്മെന്റ് ഇതേ പോലുള്ള സര്‍വിസുകള്‍ തന്നു സ്നേഹിച്ചു കൊല്ലുന്നതിനു നികുതി  ആണ്. അത് തിരിച്ചു തരാന്‍ പറ്റില്ല! ഇനിയിപ്പോള്‍ ഞാന്‍ ഓണ്‍ലൈന്‍ ടിക്കറ്റ്‌ ആണ് എടുത്തത്‌, ഞാന്‍ പൈസ ഓണ്‍ലൈന്‍ അടച്ചപ്പോള്‍ തന്നെ ഭരിക്കുന്ന ഏതെങ്കിലും കള്ളന്റെ സ്വിസ് അക്കൗണ്ട്‌ലേക്ക് ഡയറക്റ്റ് ആയി പൈസ പോയിട്ടുണ്ടാവും എന്ന് കരുതി സമാധാനിച്ചു!!!

"ഇപ്പോള്‍ ഒരു ഫ്ലൈറ്റ് ഉണ്ട്, അതിനു പോകുന്നോ?" അവര്‍ ചോദിച്ചു. വീണ്ടും ആ നികുതി അടച്ചാല്‍ മതി!!! ഞാന്‍ ശരിയെന്നു തലയാട്ടി. എന്നോട് കുറച്ചു കത്ത് നില്‍കാന്‍ പറഞ്ഞു. ബാക്കി തുക കാശായിട്ട് അടക്കണം എന്ന് പറഞ്ഞു. കാര്‍ഡ്‌ എടുക്കില്ല. പോക്കെറ്റില്‍ തപ്പിയപ്പോള്‍ പൈസ കമ്മി ആണ്, ഒരു ATM തപ്പി ഞാന്‍ നടന്നു. ടെര്‍മിനലിന്റെ പുറത്തെ ചൂടിലും അകത്തെ തണുപ്പിലുംആയി മൊത്തം അന്യേഷിച്ചു!!! ഒരു  എടിഎമ്  പോലും ഇല്ല!!! ഒന്നുള്ളത് പണി കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. ഗ്ര്ര്ര്ര്‍... നായയെ കണ്ടാല്‍ കല്ല്‌ കാണില്ല!  പിന്നെയുള്ളത് ഡ്യൂട്ടി ഫ്രീയിലാണ്, അത് ചെക്കിന്‍ കഴിഞ്ഞു സെക്യൂരിറ്റി ചെക്കും കഴിഞ്ഞേ എത്താന്‍ പറ്റുള്ളൂ... ഹ!

മുത്തുവിനെ വിളിച്ചു, കാര്യം പറഞ്ഞു, അവന്‍ ഒന്ന് സ്തംഭിച്ചു, പിന്നെ ഒര്ശ്ചാര്യം. അവന്‍ വീണ്ടും ബോണ്ടുമായി എയര്‍പോര്‍ട്ടില്‍ എത്തി. അവന്റെ കയ്യിലുള്ള കാശ് ആയിരുന്നോ അല്ലെങ്കില്‍ പുറത്തു പോയി എടുത്തോ എന്നോര്‍മയില്ല. കാശുമായി വീണ്ടും എയര്‍ ലൈന്‍ ഓഫീസില്‍ പോയി. അവിടെ വേറെ രണ്ടു പേര്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഒരാള്‍ ഇടയ്ക്കിടെ നിയന്ത്രണം വിട്ടു കരയുന്നു. മറ്റെയാള്‍ ആശ്വസിപ്പിക്കുന്നു. ഏട്ടനും അനുജനും ആണ്. എമര്‍ജന്‍സി ആയി നാട്ടില്‍ പോകുകയാണ്, ഉപ്പയോ ഏട്ടനോ മരണപ്പെട്ടതാണ്, കുടെയുള്ള ആള്‍ പറഞ്ഞത് എനിക്ക് വ്യക്തമായില്ല. അല്‍പ സമയം അവരുടെ സങ്കടത്തില്‍ പങ്കു ചേര്‍ന്ന്. എന്തായാലും ആ ഫ്ലൈറ്റ്നു തന്നെ അവര്‍ക്ക് പോകാന്‍ പറ്റി. എനിക്ക് അന്ന് രാത്രിയിലേക്കുള്ള, അതായതു നാളത്തെ (ഞാന്‍ ഇന്ന് പുലര്‍ച്ചെ പോകേണ്ടിയിരുന്ന), ഫ്ലൈറ്റ്നു തന്നെ ഒരു ടിക്കറ്റ്‌ തന്നു. പുറത്തു നിന്ന് കിട്ടുന്നടിനെക്കാള്‍ പത്തു ശതമാനം വില കൂടുതല്‍ ആണ്. പക്ഷെ ഈ ടിക്കറ്റ്‌ പുറത്തു കിട്ടില്ല. പത്രണ്ട് മന്നിക്കുര്‍ മുന്‍പേ അവര്‍ ഏജന്റ്സ്നുള്ള ടിക്കറ്റ്‌ നിറുത്തി വയ്കും. അവരോടു നന്ദി പറഞ്ഞു ടിക്കെടും വാങ്ങി മുത്തുവിന്റെ വണ്ടിയില്‍ റൂമിലേക്ക്‌ തിരിച്ചു.

കേട്ടവേരെല്ലാം ഒന്നുകില്‍ മൂക്കത്ത് അല്ലെങ്കില്‍ തലയില്‍ കൈ വച്ച് ചിരിച്ചു, ആര്‍ക്ക് എങ്കിലും പറ്റിയിട്ടുണ്ടാകുമോ? അറിയില്ല!, രാത്രി വീണ്ടും എയര്‍പോര്‍ട്ട്-ലേക്ക്, മറ്റു ചില സുഹൃത്തുക്കള്‍ കൂടി ഉണ്ടായിരുന്നു. വിമാനത്തില്‍ ഇരിക്കുമ്പോള്‍ പിന്നെയും പിന്നെയും ആലോചിച്ചു, ഇവര്‍ക്ക് ടിക്കറ്റില്‍ സമയത്തിന്റെ കൂടെ "മേരിഡിഎം" ചേര്‍ത്താല്‍ എന്താ!!!

അടികുറിപ്പ്:
ഇത് എങ്ങനെ പറ്റിപോയി എന്ന് ആഴത്തില്‍ ചിന്തിച്ചപ്പോള്‍ മനസില്ലായത്‌ ഇങ്ങനെ... രാത്രി ഉറക്കം കളയണ്ട എന്ന് കരുതി ഉച്ചയ്ക്കുള്ള ഫ്ലൈറ്റ് തന്നെ ആണ് ഉദ്ദേശിച്ചത്. അതിലെ സീറ്റ്‌ ഉണ്ടോ എന്ന് നോക്കുകയും ചെയ്തു. ഓണ്‍ലൈന്‍ ടിക്കറ്റ്‌ എടുക്കുമ്പോള്‍ അന്നേ ദിവസം രണ്ടു ഫ്ലൈറ്റ് കാണിച്ചിരുന്നു. പുലര്‍ച്ചെ രണ്ടു മണിയുടെയും ഉച്ചയ്ക്ക് രണ്ടു മണിയുടെയും! ഞാന്‍ അവിടെ സെലക്ട്‌ ചെയ്തത് പുലര്‍ച്ചയുടെ ഫ്ലൈറ്റ് ആയിരിക്കും. ടിക്കറ്റ്‌ എടുത്തതിനു ശേഷം അത് തുറന്നു നോക്കിയിട്ടില്ല. ഉദ്ദേശിച്ചത് തന്നെയാണ് ചെയ്തത് എന്ന ആത്മവിശ്വാസം! വില്ലന്‍ "ഓവര്‍ കോണ്ഫിടെന്‍സ്"... അടി തെറ്റിയാല്‍ ആനയും വീഴും!!! എന്നാലും... പറ്റിപ്പോയി!

ഇന്നിപ്പോള്‍ ദുബായില്‍ മുത്തുവിന്റെ കൂടെ ഇരുന്നു ഈ പോസ്റ്റ്‌ പബ്ലിഷ് ചെയ്യുന്നു...

സമീര്‍
ദുബായ്, 5 ഒക്ടോബര്‍ 2010