Thursday, November 18, 2010

ഞാനും ഒരു സ്ഥാനാര്‍ഥി

എട്ടാം തരം പഠിക്കുന്നു. രാഷ്ട്രിയത്തിന്റെ അക്ഷരമാല അറിഞ്ഞു കൂടാ, പക്ഷെ ഞാന്‍ ആണ് ക്ലാസ്സിലെ SFI സ്ഥാനാര്‍ഥി. വലിയ വിവരം ഒന്നും ഇല്ലെങ്കിലും കമ്മ്യൂണിസം മാര്കിസം എന്നിവയോട് ഒരു ഇതായിരുന്നു. കുടുംബക്കാരില്‍ അത്യാവശ്യം ഈ ഇത് ഉള്ളവര്‍ ഉണ്ടെങ്കിലും പൊതുവേ കൈപ്പത്തിയും പിന്നെ പച്ചയും ആണ് എല്ലാവരും. എനിക്ക് ഓട്ടോമാറ്റിക്കായി "ഇസം" വന്നതാണെന്ന് തോന്നുന്നു. വീട്ടിലും കുടുംബത്തിലും ആര്‍ക്കും രാഷ്ട്രിയം വലിയ താല്പര്യമൊന്നും ഇല്ല, അതെപറ്റി ജീവിതത്തില്‍ ഇന്നേ വരെ വീട്ടില്‍ ആരെങ്കിലും തല കുത്തി നിന്നു ചര്‍ച്ച ചെയ്യുന്നതും കേട്ടിട്ടില്ല.

KSU, MSF എന്നിവര്‍ക്കാണ് സ്കൂളില്‍ മുന്‍‌തൂക്കം. സ്കൂളില്‍ സമരം ഉണ്ടാവുന്ന സമയത്ത് ഞാനും ചിലപ്പോള്‍ ചെറിയ ക്ലാസ്സിലെ കുട്ടികളെ ഇറക്കി വിടാനൊക്കെ പോയിട്ടുണ്ട്. ഒരു തവണ SFI സമരം പ്രഖ്യാപിച്ചപ്പോള്‍ KSU എതിര്‍ത്ത്. അന്ന് രണ്ടു കൂട്ടരും പ്രകടനങ്ങള്‍ നടത്തിയപ്പോള്‍ ചില്ലറ കയ്യാങ്കളി ഒക്കെ നടന്നു. കൂടുതല്‍ സമരം ചെയ്യുന്നവരെ ആണ് പൊതുവേ ഞങ്ങള്‍ക്ക് ഇഷ്ടം. പ്രത്യേകിച്ച് അടുത്തുള്ള സി ക്ലാസ്സ്‌ തിയേറ്ററില്‍ സിനിമ മാറിയിട്ടുണ്ടെങ്കില്‍. അവിടെ ഒരാഴ്ചയില്‍ മൂന്ന് പടങ്ങളൊക്കെ കളിക്കാറുണ്ട്. സിനിമ മാറിയിട്ടുണ്ടെങ്കില്‍ അന്ന് സമരം ഉണ്ടാകുന്നതും സ്വപ്നം കണ്ടാണ്‌ സ്കൂളില്‍ പോകാറ്. സമരമുള്ള ദിവസം ഞങ്ങള്‍ തന്നെ ബെല്ലടിച്ചു സ്കൂള്‍ വിട്ടു സഹായിക്കാറുണ്ട്.

എന്റെ കൂടെ ഇരിക്കുന്ന അടുത്ത സുഹൃത്താണ്‌ MSF സ്ഥാനാര്‍ഥി. പെണ്‍കുട്ടികളെ ഒക്കെ പഹയന്‍ കയ്യിലെടുത്തു വച്ചിട്ടുണ്ട്. അന്നേ ഒരു മൂശാന്‍ താടി ഒക്കെ വച്ചു ചുവന്ന ചുണ്ടില്‍ മനോഹരമായ ചിരിയും വച്ചു ആള്‍കാരെ കയ്യിലെടുക്കാന്‍ മിടുക്കന്‍. എനിക്കാണെങ്കില്‍ ആള്‍ക്കാരെ അഭിമുഖരിക്കാന്‍ നാണമാണ്, പ്രത്യേകിച്ച് പെണ്‍കുട്ടികളോട് (കള്ളമല്ല). മിട്ടായി കൊടുത്തും, പഞ്ചാര അടിച്ചും വോട്ടു പിടുത്തം തകൃതിയായി നടന്നു. ഞാനും എനിക്ക് പിന്തുണ നല്‍കുന്ന രണ്ടു മൂന്ന് പേരും കിണഞ്ഞു വോട്ടു പിടുത്തം നടത്തി. പോരാത്തതിനു ഒന്‍പതിലും പത്തിലും ഉള്ള വലിയ സഖാക്കളൊക്കെ വന്നു പ്രസഖങ്ങള്‍ ഒക്കെ നടത്തി.

അങ്ങനെ വോട്ടു ദിവസം വന്നു. സ്കൂളിനു പുറത്തു വലിയ ആള്‍കൂട്ടം തന്നെ ഉണ്ട്. എല്ലാ പാര്‍ട്ടിക്കാരുടെയും ആളുകള്‍ എത്തിയിട്ടുണ്ട്. കണ്ടാല്‍ തോന്നും ഇന്ത്യയുടെ പ്രധാന മന്ത്രിയെ തിരഞ്ഞെടുക്കുകയാണെന്ന്. മൈക്കില്‍ കൂടി സ്ഥനാര്ത്തികളുടെ വിവരം വിളിച്ചു പറയുന്നു... എട്ടാം തരം SFI സ്ഥാനാര്‍ഥി സമീര്‍... മൈക്കിലൂടെ വിളിച്ചു പറയുന്നത് കേട്ടപ്പോള്‍ പുളകം കൊണ്ടു. സ്കൂളിനകതും പുറത്തും എന്റെ പേരെത്തിയിരിക്കുന്നു.

വോട്ടിംഗ് തുടങ്ങി, ക്ലാസ്സിലെ കുട്ടികളോടൊക്കെ ഞാനും എന്റെ എതിരാളിയും കണ്ണ്, തല, കൈ എന്നിവ ഉപയോഗിച്ച് പരമാവധി വോട്ടുപിടുത്തം നടത്തുന്നുണ്ട്. എല്ലാവരും വോട്ടു ചെയ്തു കഴിഞ്ഞു. ഏകദേശം എനിക്ക് വോട്ടു ചെയ്തെന്നു പറഞ്ഞവരുടെ എണ്ണം എടുത്തു നോക്കിയപ്പോള്‍ ഇജ്ജോടിജ്ജു പോരാട്ടം തന്നെയാണ്. ഉച്ചയ്ക്ക് വോട്ട് എണ്ണാന്‍ തുടങ്ങി...

പത്താം തരം ... സ്ഥാനാര്‍ഥി... പതിനാല് വോട്ടിനു ജയിച്ചിരിക്കുന്നു. മൈക്കില്‍ കൂടി വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. പുറത്തു നില്‍കുന്നവര്‍ (കുട്ടികളല്ല) വമ്പിച്ച കയ്യടിയും മറ്റേ പാര്‍ട്ടിക്കാരെ കൂവിയും റിസള്‍ട്ട്‌ ആഘോഷിച്ചു. എന്റെ എതിരാളി സ്നേഹിതന്‍ നഖവും കടിച്ചു നില്പുണ്ട്. എനിക്ക് യാതൊരു കൂസലും ഇല്ലായിരുന്നു. എട്ടാം തരം ... നാല്പത്തിനാല് വോട്ടുകള്‍ക് ജയിച്ചിരിക്കുന്നു. ചതിയന്മാര്‍! എല്ലാവരും കൂടി എന്നെ തോല്‍പ്പിച്ചു! എന്റെ ചെവിയിലെ ചിപ്പി പറന്നു. അമ്മാതിരി കൂവലായിരുന്നു കിട്ടിയത്. അകെ കിട്ടിയത് ഏഴു വോട്ടു. അതില്‍ തന്നെ ഒന്ന് എന്റെ സ്വന്തം! ഞാന്‍ ക്ലാസ്സിലെ എല്ലാത്തിനെയും ഒന്ന് നോക്കി, ചിലര്‍ക്ക് പറ്റിച്ചേ എന്ന മട്ട്, ചിലര്‍ തല താഴ്ത്തി...

എന്തായാലും തോല്‍വിക്ക് നല്ല കയ്പുണ്ടായിരുന്നു. ഭാവി രാഷ്ട്രിയ നേതാക്കള്‍ക്ക് കണ്ടാമൃഗത്തിന്റെ തൊലിക്കട്ടി ഉണ്ടാക്കാനാണ് സ്കൂള്‍ മുതലേ ഈ വോട്ടെടുപ്പ് എന്നത് ശരിക്കും മനസ്സിലായി. ചങ്ങാതിയെ അഭിനന്ദിച്ചു... പിറ്റേന്ന് അവനെ ക്ലാസ്സ്‌ ലീഡര്‍ ആയി ക്ലാസ്സ്‌ ടീച്ചര്‍ പ്രഖ്യാപിച്ചു...

എന്നാലും ആളില്ലാത്ത പിരീഡില്‍ ഒച്ച ഉണ്ടാക്കുന്നവരുടെ പേരെഴുതാന്‍ ക്ലാസ്സ്‌ ടീച്ചര്‍ എന്നെ ആണ് എല്പിക്കാര്... കിട്ടുന്ന അവസരങ്ങള്‍ ഞാനും മുതലാക്കി, എനിക്ക് വോട്ടു ചെയ്യാത്ത ആരെങ്കിലും ഒന്ന് അനങ്ങിയാല്‍ "മിണ്ടിയാല്‍ പൊറോട്ട" എന്ന രീതിയില്‍ ഞാന്‍ വെള്ള കടലാസ്സില്‍ പേരെഴുതി വയ്കും, ടീച്ചര് വന്നാല്‍ അവര്‍ക്ക് ചൂരല്‍ കൊണ്ടു കൈ വെള്ളയില്‍ രണ്ടു പൊരിച്ച അടി... ഹി ഹി ഹി... ഓരോ വോട്ടിനും പകരം ഞങ്ങള്‍ ചോദിക്കും!

സമീര്‍
ചെന്നൈ, 18 നവംബര്‍ 2010

Friday, November 5, 2010

യുദ്ധഭൂമി

ഡിം.. ഡിം... ഞാന്‍ നിലത്തു കിടപ്പാണ്... കിടന്ന തറ ഒന്ന് കുലുങ്ങി.. വീണ്ടും ഭൂമി കുലുക്കി കൊണ്ട് വലതു ഭാഗത്ത്‌ നിന്നും ഡിം ഠിം... പിന്നെ മുന്നിലും പിന്നിലും ഒക്കെയായി കിടിലം ഠിം ഡിം... ഒന്നും ഓര്‍മയില്ല... ശത്രുവിന്റെ വലയത്തിലാണ്! ഇരുട്ടില്‍ ഒന്നും കാണാന്‍ വയ്യ. പിന്നെ തുരു തുരെ വെടി വയ്പ്, ബോംബേറ്... തലയും ഉടലും കീറിമുറിക്കുന്ന സ്പോടനങ്ങള്‍... മെല്ലെ പരതി നോക്കി, തൊട്ടടുത്ത്‌ ഒരുവന്‍ മലര്‍ന്നു കിടക്കുന്നു...

യുദ്ധം എപ്പോഴാ തുടങ്ങിയെ? ഞാനെങ്ങനെ അതിര്‍ത്തിയില്‍ എത്തി? പാകിസ്ഥാനാണോ അതോ നമ്മള്‍ പറയാന്‍ ഇഷ്ടപെടാത്ത ചൈനയോ? മെല്ലെ മെല്ലെ ഉറക്കം തെളിഞ്ഞു. എഴുന്നേറ്റു, കണ്ണ് തിരുമ്മി, നാലു ഭാഗത്തും കാതടുപ്പിക്കുന്ന പൊട്ടലുകള്‍... ഇടയ്കിടെ ജനലിന്റെ കമ്പികള്‍ വിറയ്കുന്നു. വാതില് തുറന്നതും ഡിം ടെ ഡോ ട്ടോ ട്ടോ... എന്റല്ലോ! എന്തൊരു പൊട്ട്... അവധി ദിവസം സുര്യന്‍ കുണ്ടിക്കടിക്കുന്നതുവരെ ഉറങ്ങാം എന്ന് കരുതിയതാ... ഇന്ന് ദീപാവലി അവധി... നാലു ഭാഗത്തും വീട്ടുകാര്‍ ഉള്ള ഇട്ടാ വട്ട സ്ഥലത്ത് നിന്നും പടക്കം പൊട്ടിച്ചു തകര്‍ക്കുകയാണ്.

ഇന്നലെ രാത്രിയോടെ പൂരം കഴിഞ്ഞു എന്ന് കരുതിയതാണ്. ഓ! പഹയന്മാര്‍ എന്ത് പൊട്ടിക്കലാ! കണ്ണില്‍ പൊന്നീച്ച പറക്കുന്നു... കാതില്‍ കടന്നലിന്റെ ഇരുമ്പല്‍. കണ്ടാല്‍ എല്ലാം ഒരു ബില്‍ഡിംഗ്‌ ആന്നെന്നു തോന്നും, പക്ഷെ അങ്ങനെയാണ് ചെന്നൈലെ എന്റെ ഈ സ്ട്രീറ്റിലെ ഫ്ലാറ്റുകള്‍. ഒരു കാര്‍ പോകനുല്ലത്ര മാത്രം സൌകര്യമുള്ള സ്ട്രീറ്റില്‍ പത്തിരുപതു കുടുംബങ്ങള്‍ പടക്കം പൊട്ടിച്ചു തകര്‍ത്താടുന്നു. ഒരു ഫാമിലി ഞങ്ങള്‍ കിടക്കുന്ന റൂമിന്റെ തൊട്ടടുത്തുള്ള അവരുടെ ട്ടെരസ്സിലാണ്‌ യുദ്ധം.

രണ്ടു മൂന്ന് മണിക്കൂര്‍ സഹിച്ചു. തലവേദന തുടങ്ങി. ഒന്നും ചെയ്യാനില്ല! ഈ മൂന്ന് ദിവസം അവധി എങ്ങനെ തീര്‍ക്കും? നാട്ടിലേക്കുള്ള ട്രെയിനും ബസ്സുമെല്ലാം മാടുകളെ പോലെ മനുഷ്യനെ കുത്തി നിറച്ചു ഇന്നലെ തന്നെ പോയി. പത്തു പതിമൂന്നു മണിക്കൂര്‍ സാഹസത്തിനു ഞാന്‍ മുതിര്‍ന്നില്ല. ആ യാത്ര മടുത്താണ്. അപ്പോയാണ് ഒരു കാര്യം ശ്രദ്ധിച്ചത്, ഇന്നലെ വേറൊരുത്തന്‍ കൂടെ കിടന്നതാണല്ലോ? കാണുന്നില്ല. ഫോണ്‍ വിളിച്ചു. "എന്ത് പറയാനാ... രാവിലെ അഞ്ചു മണിക്ക് തുടങ്ങിയ പൊട്ടാ, എന്റെ വീട്ടില്‍ വന്നു ഉറങ്ങാമെന്ന് വിചാരിച്ചതാ... ഇവിടെയും ഒടുക്കത്തെ പൊട്ട്!"... അവന്റെ മറുപടി.. രക്ഷപെടാന്‍ ഓഫീസിലേക്ക് പോകാമെന്ന് ഞങ്ങള്‍ രണ്ടുപേരും തീരുമാനിച്ചു.

പൈസ പൊട്ടിച്ചു കളയുക എന്നത് കേട്ടതാണ്, പക്ഷെ ഇന്നലെ മുതല്‍ അത് കണ്ടു! ഓഫീസിലെ സുഹൃത്തുക്കള്‍ മാത്രം ഒരു ലക്ഷം രൂപയുടെ പടക്കം വാങ്ങിയിട്ടുണ്ടാവും. ചെന്നയില്‍ മാത്രം ദീപാവലിക്ക് പൊട്ടിച്ചു തകര്‍ക്കുന്നത് കോടികളാണ്. എന്താഘോഷത്തിന്റെ പേരിലായാലും ഇത് കുറച്ചു കടുപ്പമല്ലേ, അത്യാവശ്യം കുറച്ചു ആത്തിരി പൂത്തിരി കമ്പിത്തിരി മത്താപ്പൂ കത്തിച്ചാല്‍ പോരെ? ഇത് കുറച്ചു ദിവസമായിട്ടു തുടങ്ങിയതാ!

ഞങ്ങളുടെ പ്രൈവറ്റ് ജെറ്റ് ടിവിഎസ് വിക്ടര്‍ ടേക്ക് ഓഫ്‌ ചെയ്യുമ്പോള്‍ ദാണ്ടേ മുന്നിലൊരു ചെക്കന്‍ മാലപ്പടക്കം തിരി കൊടുത്തു വിടുന്നു. കഴിഞ്ഞ തവണ ഒരു സുഹൃത്തിന്റെ കണ്ണ് ഇതേ പോലെ കല്ല്‌ വന്നു കൊണ്ട് ശസ്ത്രക്രിയ നടത്തി രണ്ടു മാസമെടുത്തു റിപ്പയര്‍ ചെയ്തെടുക്കാന്‍. ഒരു ചെക്കന്‍ തിരി കൊടുത്തതിന്റെ മേലെകൂടി നടന്നാണ് വേറൊരുത്തന്‍ അവന്റെ പടക്കത്തിന് തിരി കൊടുക്കാന്‍ പോകുന്നത്. കുട്ടികള്‍ക്ക് വിവരമില്ല! പക്ഷെ മുതിര്ന്നവര്‍ക്കോ? റോഡുകളെല്ലാം യുദ്ധഭൂമി പോലെ വിജനം. മുന്നോട്ടു പോകുന്തോറും ഇടതു നിന്നും വലതു നിന്നും ആക്രമണങ്ങള്‍. എല്ലാറ്റിനെയും അതി ജീവിച്ചു ഞങ്ങള്‍ ഓഫീസിലെത്തി... ഡിം ഡിം ട്ടെ ട്ടെ ... ടാടടടട ടാടട്ടാട്ടട്ട ... അതാ അവിടെയും പൊട്ടിച്ചു തകര്‍ക്കുന്നു! യാത്ര ചെയ്ത ഇരുപതു മിനുട്ട് ഒരു രണ്ടു ലക്ഷം രൂപ പോട്ടിയിട്ടുണ്ടാവും!

ആരാണ് പറഞ്ഞത് മുന്നൂറ് മില്യണ്‍ ജനങ്ങള്‍ വിശപ്പ്, നിരക്ഷരത്വം, അസുഖം എന്നിവയുടെ ഇരകളാണെന്ന്? ആരാണ് പറഞ്ഞത് അമ്പത്തിയൊന്നു ശതമാനം കുട്ടികള്‍ക്ക് പുഷ്ടിയില്ലെന്ന്? ഈ പറയുന്നവരെയൊക്കെ വിളിച്ചു കാണിച്ചു കൊടുക്കൂ, നമ്മള്‍ രാജ്യത്തു ഉടനീളം എത്ര കോടികളാണ് രണ്ടു ദിവസം കൊണ്ട് പൊട്ടിച്ചു തീര്‍ക്കുന്നതെന്ന്!

ഓഫീസിലിരുന്നു ഇത് പോസ്റ്റ്‌ ചെയ്യുന്നെരവും നിലക്കാത്ത പൊട്ടലുകള്‍ കേട്ടു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു... ഇത് രാത്രി പന്ത്രണ്ടു മണിക്കേ അവസാനിക്കൂ... ദിവസവും മിനിമം പത്തു മണിക്കൂര്‍ കാന്നുന്ന കമ്പ്യൂട്ടര്‍ സ്ക്രീന്‍ കണ്ടപ്പോള്‍ ഒന്നും ചെയ്യാന്‍ തോന്നിയില്ല. അങ്ങനെ ഇതൊന്നു കാച്ചിയതാ! ഹാപ്പി ദിവാലി...

***

ഫ്ലാഷ് ന്യൂസ്‌ (നവംബര്‍ 6, 2010 11:05 AM)

അയല്‍ക്കാരുടെ ബോംബും വെടിവയ്പും ‍സഹിക്കാന്‍ വയ്യാതെ സമീര്‍ എന്നയാള്‍ ചെന്നയില്‍ നിന്നും നാട്ടിലേക്കു ഇന്നലെ രാത്രി വണ്ടി കയറി. രാവിലെ അയാള്‍ വീട്ടിലെത്തി സുഖമായി ഉറങ്ങാന്‍ പോകുകയാണ്...
 
 
ഫ്ലാഷ് ന്യൂസ്‌ (നവംബര്‍ 6, 2010 11:14 AM)
 
ഇന്നലെ ഉച്ചയ്ക്ക് ഊണ് കഴിക്കാന്‍ ബൈക്കില്‍ പോയ രണ്ടു ചെറുപ്പക്കാര്‍ ബോംബേറില്‍ നിന്നും അത്ഭുതകരമായി രക്ഷപെട്ടു. ബൈക്ക് ടേണ്‍ ചെയ്തു കയറിയപ്പോള്‍ മുകളില്‍ നിന്നും ഒരു 'കുരുവി' എന്ന് പണ്ട് നമ്മള്‍ വിളിച്ചിരുന്ന പടക്കം ബൈക്കിന്റെ മുന്നിലെ ടയര്‍ തൊട്ടു തൊട്ടില്ല എന്നാ രീതിയില്‍ പൊട്ടിത്തെറിച്ചു. ഓടിച്ചിരുന്ന ആള്‍ ഹെല്‍മെറ്റ്‌ ഉള്ളതിനാല്‍ വലുതായി അറിഞ്ഞില്ല. പക്ഷെ പിന്നിലുള്ള ആളുടെ ചെവി വീണ്ടും പ്രവര്‍ത്തിക്കാന്‍ ഒരു മിനിറ്റ് വേണ്ടി വന്നു. രണ്ടു സെക്കന്റ്‌ മുന്നോട്ടയിരുന്നെങ്കില്‍ രണ്ടു പേരുടെയും തലയിലോ അല്ലെങ്കില്‍ 'ഇരിക്കുന്ന ഗാപിലോ' വീണു ....... ദൈവം കാത്തു!
***
 
സമീര്‍
ചെന്നൈ, 05 ഒക്ടോബര്‍ 2010

Tuesday, November 2, 2010

ചക് ദേ ചില്ലി ചിക്കന്‍

ആവശ്യത്തിനു മരുന്നൊക്കെ കഴിച്ചു. തലച്ചോറിലെ സെല്ലുകള്‍ എല്ലാം നല്ല പ്രവര്‍ത്തനം ആരംഭിച്ചു. ധമനികളിലെ രക്തം ഒന്ന് കൂടി ഊര്ജസ്വലരായി. "ഒരു പണ്ടാരവും ഇല്ലല്ലോ" എന്ന് മുറുമുറുത്തു കൂടെയുള്ളവന്‍ ടിവിയുടെ റിമോട്ടിനെ തലങ്ങനെയും വിലങ്ങനെയും മര്‍ദിച്ച് അവശനാക്കുന്നുണ്ട്. ബംഗ്ലൂരില്‍ ഹോട്ടല്‍ മുറിയിലാണ്. ചെന്നയിലെ ഓഫീസില്‍ ഞങ്ങളുടെ ശല്യം സഹിക്കാന്‍ പറ്റാത്തത് കൊണ്ട് രണ്ടായ്ച്ച കാലത്തേക്ക് ട്രെയിനിംഗ് എന്ന് പറഞ്ഞു വിട്ടതാണ്.

ഞാനൊരു ബാത്ത് ടവല്‍ ഉടുത്തു കാലൊക്കെ നീട്ടി ടീപോയില്‍ വച്ചു, ഇടയ്കിടെ രക്തത്തിലെ കെമിക്കല്‍ അളവ് പരിഹരിച്ചു അങ്ങനെ ഇരിപ്പാണ്. കൂടെയുള്ളവന് അവസാനം ടീവിയില്‍ ഒരു സാധനം കിട്ടി! "ചക് ദേ ഇന്ത്യ" എന്ന ഷാരുഖ് ഖാന്‍ സിനിമ. രണ്ട് പേരും കണ്ടതാണ്. എന്നാലും നൂറ്റൊന്നു ചാനല്‍ തപ്പിയിട്ടും ഒന്നും കിട്ടാത്തത് കൊണ്ട് "ചക് ദേ" കാണാന്നുള്ള കരാറിലെത്തി.

ഇന്ത്യന്‍ ഹോക്കിയുടെ വനിതാ ടീം ലോകകപ്പ്‌ നേടുക എന്ന സ്വപ്നം നിറവേറ്റാന്‍ ഷാരൂഖ്‌ ഖാന്‍ ടീമിന്റെ കോച്ചായി എത്തിയിരിക്കുന്നു. പെണ്ണുങ്ങളുടെ ഭാഗ്യം. അത് പോലെ ഫുട്ബാള്‍ ടീമിന്റെ കോച്ചായി ബിപാഷ ബസുവിനെയോ കത്രിന കൈഫിനെയോ ഒക്കെ വച്ചിരുന്നെങ്കില്‍ ഞാനൊക്കെ എന്നേ വേള്‍ഡ് കപ്പ്‌ ഇന്ത്യയിലേക്ക്‌ കൊണ്ട് വന്നേനെ! "കബീര്‍ ഖാന്‍" എന്ന കോച്ച് ഷാരൂഖ്‌ ഖാന്‍ ടീമിനെ പരിജയപ്പെടല്‍ തുടങ്ങി...

“ബല്ദീപ് കൌര്‍… പഞ്ചാബ്”… “ഒന്ന് കൂടി”… “ബല്ദീപ് കൌര്‍… പഞ്ചാബ്”… “എഗൈന്‍…”
കളിക്കാരി : “ബല്ദീപ് കൌര്‍… പഞ്ചാബ്”…
കോച്ച് : “ടീമില്‍ നിന്നു മാറി പുറത്തു നില്ക്… അടുത്ത ആള്‍...”

“കൊമല്‍ ചൌതാല ഫ്രം ഹര്യാന”…
“ഔട്ട്‌… നെക്സ്റ്റ്”

“രച്ച്ന പ്രസാദ്‌ … ബീഹാര്‍”
“ബാഹര്‍ (പുറത്തു)…”

“നേത്ര റെഡി… ആന്ധ്ര പ്രദേശ്‌..”
"ഔട്ട്‌.. അടുത്ത ആള്‍...”

“നികോല സകുര.. മഹാരാഷ്ട്ര”
“പുറത്തു പോ… നെക്സ്റ്റ്…”

“വിദ്യ ശര്‍മ.. ഇന്ത്യ”… കൊച്ചോന്നു ആശ്ചര്യപെട്ടു പുഞ്ചിരിച്ചു… പിന്നെ പറഞ്ഞു “ഉറക്കെ..”
“വിദ്യ ശര്‍മ.. ഇന്ത്യ” … “സോര്‍ സെ കഹോ (ഉറക്കെ പറയൂ)"… “വിദ്യ ശര്‍മ... ഇന്ത്യ”

ഷാരുഖ് തുടര്‍ന്നു “ഇനി ആരെങ്കിലും ഉണ്ടോ? ഹരിയാന, പഞ്ചാബ്, റെയില്‍വേ, തമിഴ്നാട്‌, മഹാരാഷ്ട്ര… അങ്ങനെ ഉള്ളവര്‍ക്ക് പോകാം… ഈ ടീമില്‍ ഇന്ത്യയുടെ കളിക്കാരെ മതി…”

എന്റെ രാജ്യസ്നേഹം സട കുടഞ്ഞു എഴുന്നേറ്റു. രോമ കൂപങ്ങള്‍ ഉയര്തെഴുനേറ്റു നിന്നു സിന്ദാബാദ് വിളിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. ഹാ സബാഷ്! എന്ന് ഗര്‍ജ്ജിച്ചു ഞാന്‍ കസേരയില്‍ ഒന്ന് കൂടി അമര്‍ന്നിരുന്നു.

ടക് ടക് ടക് ... വാതിലില്‍ മുട്ട്! അകത്തേക്ക് വരൂ എന്നാക്രോശിച്ചു. റൂം ബോയ്‌ ആണ്. വെളുത്ത് തുടുത്ത സുമുഖ സുന്ദരന്‍, സദാ സുസ്മരേദന്‍. പക്ഷെ അവന്റെ പേര് കേട്ടാല്‍ കൂടെയുള്ളവന് ഒരു ഉള്കിടിലമാണ്, ബോസ്സിന്റെ പേരിന്റെ വാലറ്റവും അവന്റെതും ഒന്നാണ്. ആ പേര് ഒരു വേതാളത്തെ പോലെ അവന്റെ മുതുകത്തു തന്നെയാണ്!

"എന്താ ഉള്ളത്..." വായില്‍ വെള്ളമിറക്കി കൊണ്ട് കൂടെയുള്ളവന്‍ ചോദിച്ചു. ഭക്ഷണത്തിലെ "ഭ" കേട്ടാല്‍ അവന്‍ വെള്ളമിറക്കി തുടങ്ങും.

"ഹൈദരബാദി ബിരിയാണി, ആന്ധ്ര ചില്ലി ചിക്കന്‍, മുഗുലായ് ചിക്കന്‍, മലബാര്‍ ഫിഷ്‌ കറി, ചിക്കന്‍ ചെട്ടിനാട്, പഞ്ചാബി മുര്‍ഗ് മസാല, അഫ്ഗാനി കബാബ്... " അവന്റെ നീണ്ട ലിസ്റ്റ് തുടര്‍ന്നു...

"ഇന്ത്യനായിട്ടുള്ള എന്തുണ്ട്?" കോച്ച് ശാരുഖിനെക്കാള്‍ ഉശിരോടെ ഞാന്‍ ആക്രോശിച്ചു...
ടീം അംഗങ്ങള്‍ പരിചയപെടുത്തിയ പോലെ എല്ലാത്തിന്റെയും കൂടെ ഒരു സ്റ്റേറ്റ് വാല്‍ കഷണം. അരിശം വന്നു... രാജ്യസ്നേഹം ഉച്ചാവസ്ഥയില്‍ നില്‍കുമ്പോള്‍ ആണ് എല്ലാത്തിന്റെയും കൂടെ അവന്റെ ഒരു ദേശവും സംസ്ഥാനവും!

"സര്‍ അത്..." പയ്യന്‍ പരുങ്ങി...
"എനിക്ക് ഇന്ത്യന്‍ ചില്ലി ചിക്കന്‍ വേണം... നല്ല എരിവോടെ... അല്ലെങ്കില്‍ ഈ കോലത്തില്‍ ഞാന്‍ താഴെ ലോഞ്ചില്‍ വരും"

വെറും ബാത്ത് ടവല്‍ ഉടുത്തു നില്‍കുന്ന ഞാന്‍ തെല്ലൊരു കനത്തോടെ പറഞ്ഞു. രക്തം ഊര്ജസ്വലമായതിനാല്‍ ഉശിര് ഒന്ന് കൂടുതല്‍ ആയിരുന്നു. ഇത്രയധികം രാജ്യസ്നേഹം ഉള്ളില്‍ ഉണ്ടെന്നു എനിക്ക് തന്നെ അറിയില്ലായിരുന്നു. കൂടെയുള്ളവന്‍ വേറെ ഒരു നീണ്ട ലിസ്റ്റ് കൊടുത്തു, കൂടാതെ "ആന്ധ്ര" മാറ്റി "ഇന്ത്യന്‍" ആക്കാന്‍ പറഞ്ഞു. വീണ്ടും രാജ്യസ്നേഹം ഊട്ടിയുറപ്പിക്കാന്‍ ടീവിയില്‍ കണ്ണും നട്ട് "ഇന്ത്യന്‍ ചില്ലി ചിക്കെന്" വേണ്ടി കാത്തിരുന്നു.

അങ്ങനെ ഹോക്കി ടീം തോറ്റും ജയിച്ചും മുന്നെരിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോള്‍ അവസാനം നമ്മുടെ രാജ്യത്തിന്‍റെ ചില്ലി ചിക്കന്‍ എത്തി. ഒരു സംസ്ഥാനത്തിനും അവകാശപ്പെടാന്‍ പറ്റാത്ത ചില്ലി ചിക്കന്‍! ഇനി അവകാശപെട്ടലും അത് പകുതി മണ്ണിന്റെ മക്കളുടെതാണെന്ന് പറയാന്‍ പറ്റാത്ത, അല്ലെങ്കില്‍ വിദേശിയാണെന്ന് പറയാന്‍ പറ്റാത്ത സ്വന്തം ഇന്ത്യയുടെ ചില്ലി ചിക്കന്‍.

ഞാന്‍ ചിക്കനെ ആവേശത്തോടെ വായിലേക്ക് ചപ്പാത്തിയും കൂട്ടി തള്ളി കേറ്റി! രക്തത്തിലെ കെമിക്കല്‍ അളവ് നന്നായതിനാല്‍ മൂന്ന് നാലു വായക്കു പോയതറിഞ്ഞില്ല, പക്ഷെ പെട്ടെന്ന് ഞാന്‍ പാമ്പാണ് എന്ന് കരുതി ഞെട്ടി. അടുത്ത് നിന്നും "ശൂ... ശൂ... ശീ..." എന്ന ശബ്ദം! കൂടെയുല്ലവനാണ്, അവന്‍ മാത്രമല്ല എന്റെ വായില്‍ നിന്നും ശബ്ദം വന്നു തുടങ്ങി... ഹോ! ഒടുക്കത്തെ എരിവു, ഉണ്ടാക്കിയവന്റെ പൈത്രുകം ആരംഭിച്ചത് മുതല്‍ ഉള്ളവരെ തെറിയഭിഷേകം നടത്തിപ്പോവും! കൂടെയുള്ളവന്‍ വാ കൊപ്ലിക്കുന്നു, വെള്ളം കുടിക്കുന്നു, എനിക്ക് അതിനെക്കാള്‍ അപ്പുറം! കൊണ്ട് വന്നവനെ വിളിച്ചു വരുത്തിയപ്പോള്‍ അവന്‍ കൈ മലര്‍ത്തി! മാനേജരെ വിളിക്കാന്‍ പറഞ്ഞു.

വീണ്ടുമൊരു സുമുഗന്‍! മാനേജര്‍ ആണ്, ടൈ ഒക്കെ കെട്ടിയിട്ടുണ്ട്, പറ്റിച്ചു വെട്ടിയ മീശ, ഉയരം കുറഞ്ഞു ചെറിയൊരു തടിച്ചുരുണ്ട മനുഷ്യന്‍. സംഭവം "ശൂയും ശായും" കൂട്ടി പറഞ്ഞു. അന്നേ ദിവസം വരെ എന്തെരിവും ഞങ്ങള്‍ മലബാറുകാര്‍ കഴിക്കും എന്നുള്ള ധാര്ഷ്ട്യതിനാണ് വിള്ളല്‍ വീണിരിക്കുന്നത്!

"നിങ്ങള്‍ അതൊന്നു കഴിച്ചു നോക്ക്... ഭയങ്കര എരിവു... വായില്‍ വെക്കാന്‍ പറ്റില്ല!"

മാന്യദേഹം മനജേര്‍ സ്പൂണില്‍ ഒരു തുള്ളിയെടുത്തു കൈ വെള്ളയില്‍ ഒയിച്ച്‌ നക്കി... മുഖത്ത് മധുര തേന്‍ കുടിച്ച ഭാവം... "ഇത് ഓക്കേ ആണല്ലോ..." അദ്ദേഹം മൊഴിഞ്ഞു...!

"കുറെ കഴിച്ചു നോക്ക് ഒരു കഷണം ചിക്കനും തിന്നു നോക്ക്" അയാളുടെ നില്പ് കണ്ടപ്പോള്‍ അരിശം മൂത്ത് ഞങ്ങള്‍ രണ്ടുപേരും ഒരേ സ്വരത്തില്‍ പറഞ്ഞു.

ടീവിയില്‍ ഷാരൂഖ്‌ എരിപൊരി കൊണ്ട് നില്കുന്നു, ഓസ്ട്രല്യന്‍ പെനാല്‍ടി അടി ഇന്ത്യക്കാരി തടുക്കുമോ?

ഹൈദരബാദി മാനാജെരദ്യഹത്തിന്റെ മുഖത്ത് യാതൊരു കൂസലുമില്ല! ഒന്നനങ്ങി, ടൈ ഒക്കെ ഒന്ന് ലൂസാക്കി പ്ലേറ്റ് അടക്കം കയ്യില്‍ എടുത്തു വച്ചു, പാല് പോലെ കറിയും തേനില്‍ മുക്കിയ ശര്‍ക്കര പോലെ ചിക്കനും അകത്താക്കി! വിരലുകളെല്ലാം മൂഞ്ചി വൃത്തിയാക്കി വീണ്ടും ഒന്നും സംഭവിക്കാത്ത മട്ടില്‍ നിന്നു. രണ്ട് ചപ്പാത്തി കൂടി കിട്ടിയിരുന്നെങ്കില്‍ എന്റെ ഡിന്നര്‍ കുശാലയേനെ എന്ന ഭാവം! ആ ഭാവം കണ്ടപ്പോള്‍ വീണ്ടും അരിശം കയറിയെങ്കിലും ഒന്നും പറയാന്‍ പറ്റാത്ത അവസ്ഥ. ഇത് എന്തൊരു സദനം? വായും തൊണ്ടയും വയറുമൊക്കെ സ്ടീലാണോ?

കൂടുതല്‍ വാഗ്വതത്തിനു നിന്നില്ല, സംയമനം പാലിച്ചു ഓക്കേ പറഞ്ഞു. കോച്ച് ഷാരൂഖ്‌ അര്‍ത് വിളിച്ചു കെട്ടിപിടിക്കുന്നു, കളത്തില്‍ ഇന്ത്യന്‍ താരങ്ങള്‍ ജയബേരി മുഴക്കുന്നു... "ചക് ദേ ഓ ചക് ദേ ഇന്ത്യ"... മാനേജരും റൂം ബോയിയും സ്ഥലം വിട്ടു. അവര്‍ മനസ്സില്‍ "ചക് ദേ ചില്ലി ചിക്കന്‍" വിളിച്ചിട്ടുണ്ടാവും! അവര്‍ പുറത്തു ഇറങ്ങിയപ്പോള്‍ സംശയം തോന്നി, "അയാള്‍ ഓടി ടോയിലെറ്റില്‍ പോയ്ക്കാനുമോ എന്ന്?", വാതില്‍ തുറന്നു നോക്കി, കണ്ടില്ല!

പിറ്റേന്ന് കാലത്ത് ഞങ്ങള്‍ രണ്ടു പേരും ബാത്‌റൂമില്‍ നിന്നിറങ്ങാന്‍ കുറെ വൈകി. പരസ്പരം ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. സംഗതി രണ്ടുപേരും മനസില്ലാക്കി! "ഇന്ത്യന്‍ ചില്ലി ചിക്കെന്റെ" സൈഡ് എഫെക്റ്റ് !!!

സമീര്‍
ചെന്നൈ, 1 നവംബര്‍ 2010