Wednesday, December 7, 2011

ഒരു പകല്‍ കൊലപാതകത്തിന്‍റെ കഥ


ആലോചിക്കുന്തോറും മനസ്സില്‍ വൈര്യാഗ്യം കൂടി കൂടി വന്നു. എത്രയോ ദിവസങ്ങളായി സമാധാനമായി ഉറങ്ങിയിട്ട്. സമയം വളരെ വൈകിയിരിക്കുന്നു. ബാല്‍ക്കണിയില്‍ ഒരേ ഇരിപ്പ് തുടങ്ങിയിട്ട് മണിക്കൂറുകള്‍ കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഉറക്കം കണ്ണില്‍ തൂങ്ങിയാടുന്നുണ്ടെങ്കിലും കിടക്കാന്‍ വയ്യ. ആകെ ഒരു നീറ്റല്‍. സമയം പുലര്‍ച്ചെ നാലു മണിയോട് അടുത്തിരിക്കുന്നു. രാവിലെ ഏഴു മണിക്ക് ഓഫീസിലേക്കുള്ള വാന്‍ വരുമെന്നോര്‍ത്ത് മുറിയിലേക്ക് കയറി.

എന്നത്തേയും പോലെ ഉറക്കച്ചടവോടെ വാനില്‍ കയറി ഇരുന്നു. ചിന്തകള്‍ വീണ്ടും തലപൊക്കി. എത്ര സുന്ദരമായ ജീവിതമായിരുന്നു. എവിടെ നോന്നോ കയറി വന്നു പതിയെ പതിയെ കൂടെ കൂടി, മെല്ലെ മെല്ലെ എന്നെ കാര്‍ന്നു തിന്നാന്‍ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ചിന്തകള്‍ നീണ്ടുപോയി. ഉറക്ക ചടവ് കാരണം അറിയാതെ വാനില്‍ ഉറങ്ങിപ്പോയി. ഒരു മണിക്കൂറോളം എടുത്തു ഓഫീസിലെത്താന്‍. ദിവസങ്ങള്‍ പലതായിട്ട് ഇതാണെന്‍റെ അവസ്ഥ, അവസാന തീരുമാനത്തില്‍ എത്തിയെ മതിയാവൂ!

ഒഴിവാക്കാന്‍ പല തവണ ശ്രമിച്ചതാണ്. പക്ഷെ ഒരു ബാധ പോലെ ചുറ്റി വരിഞ്ഞിരിക്കയാണ്. എല്ലാ അടവുകളും പരീക്ഷിച്ച് പരാജയപ്പെട്ട സ്ഥിതിക്ക് അറ്റകൈ പ്രയോഗം തന്നെ വേണ്ടി വരും എന്ന് മനസ്സിലായി. ഇങ്ങനെ പോയാല്‍ ഞാന്‍ ഒരു വഴിക്കാകും. വളരെ അടുത്ത ഒരു സുഹൃത്തിനെ ഫോണ്‍ ചെയ്തു. എങ്ങനെയാ അവതരിപ്പിക്കുക എന്നൊരു അങ്കലാപ്പായിരുന്നു. ഇങ്ങനെയുള്ള കാര്യങ്ങള്‍ കൈകാര്യം ചെയ്യാന്‍ അവന്‍ തന്നെ മിടുക്കന്‍. അല്‍പ്പം ജാള്യതയോടെ കാര്യങ്ങള്‍ അവനോടു വിശദമായി ചര്‍ച്ച ചെയ്തു. കുറെ തര്‍ക്കിച്ച ശേഷം അവന്‍ ഒരു ഫോണ്‍ നമ്പര്‍ തന്നിട്ട് പറഞ്ഞു. “വിളിച്ചു കൊട്ടേഷന്‍ കൊടുത്തേക്ക്, വേറെ ഒന്നും നോക്കാനില്ല, ബാക്കി അവനായികൊള്ളും”

ഫോണ്‍ വച്ച ശേഷം അല്പം സമാധാനം തോന്നി. അവന്‍ തന്ന നമ്പര്‍ എടുത്തു ഫോണെടുത്തു കുത്തി. കാര്യങ്ങള്‍ വീണ്ടും പറഞ്ഞു. സുഹൃത്ത്‌ വിളിച്ചു വിവരം പറഞ്ഞു എന്നും, കാര്യം പുഷ്പം പോലെ തീര്‍ത്തു തരാം എന്നും പറഞ്ഞു. കാശിന്‍റെ കാര്യവും ഒരു തീരുമാനത്തിലെത്തി. എന്തായാലും ശല്യം ഒഴിയട്ടെ. കാശ് പോയാലും മനസ്സമാധാനം കിട്ടുമല്ലോ! വെള്ളിയാഴ്ച വൈകുന്നേരം വന്നു വേണ്ടത് പോലെ ചെയ്യാം എന്ന് പറഞ്ഞു ഉറപ്പിച്ചു. സംഭവം തീര്‍ത്തതിനു ശേഷം! തല വീണ്ടും വെവലാതിപ്പെടാന്‍ തുടങ്ങി.

അങ്ങനെ കാത്തിരുന്ന വെള്ളിയാഴ്ച വന്നെത്തി. അതുവരെ സഹിച്ചു പിടിച്ചു എല്ലാം ഒതുക്കി കഴിഞ്ഞതാണ്. എല്ലാറ്റിനും കൂടി അനുഭവിക്കാന്‍ പോകുന്നേ ഉള്ളൂ എന്ന് മനസ്സിന്‍റെ ഉള്ളിന്‍റെ ഉള്ളില്‍ ഒരു തരം പ്രതികാര ദാഹത്തോടെ മുറുമുറുത്തു. പറഞ്ഞ സമയത്ത് തന്നെ ആള് ഫ്ലാടിന് താഴെ വന്നു. കൂടെ ഒരാളെ കൂടി കണ്ടു. കണ്ടാല്‍ തന്നെ ഒരു തരം... കറുത്ത് തടിച്ചുരുണ്ട ഒരാള്‍, സഹായിയാണെന്ന് പറഞ്ഞു. കയ്യില്‍ ഒരാളെ കൊള്ളുന്ന വലിപ്പത്തില്‍ ഒരു ബാഗുമുണ്ട്.

“കുഴപ്പം ഒന്നുമില്ലല്ലോ?” ഞാന്‍ തെല്ല് ടെന്‍ഷന്‍ കയറി ചോദിച്ചു...
“ഒന്നും പേടിക്കണ്ട... ഞങ്ങള്‍ പെട്ടെന്ന് തീര്‍ത്തു തരാം... ബാക്കി പറഞ്ഞ പോലെ ചെയ്‌താല്‍ മതി... ഏതാണ് മുറി?”
ഞാന്‍ രണ്ടു പേരെയും കൂട്ടി ലിഫ്റ്റില്‍ കയറി. നാലാമത്തെ നിലയിലിറങ്ങി ഫ്ലാറ്റ് കാണിച്ചു കൊടുത്തു. താക്കോല്‍ കയ്യില്‍ കൊടുത്തു “കയറിയാല്‍ വലത്തേ മുറി, അടുത്ത മുറിയില്‍ ആരും ഇല്ല. അവര്‍ നാളെയെ വരൂ, ഞാന്‍ താഴെ കാത്തു നില്‍ക്കാം”. ഓരോ മിനുട്ടും മണിക്കൂറായി തോന്നി. തിരി വലിചൂതി. പത്തിരുപത് മിനുട്ട് കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ രണ്ടു പേരും താഴെ വന്നു. താക്കോല്‍ കയ്യില്‍ വച്ചിട്ട് “എല്ലാം ഓക്കെയാണ്” എന്ന് പറഞ്ഞു... “എല്ലാം പറഞ്ഞ പോലെ” കൊടുത്ത കാശു വാങ്ങി കീശയിലുട്ടു കൊണ്ട് ഒന്നുമറിയാത്ത പോലെ അവര്‍ വാനും കൊണ്ട് പറന്നു.

അയാള് പറഞ്ഞ പോലെ കുറച്ചു കഴിഞ്ഞു ഞാന്‍ മെല്ലെ ഫ്ലാറ്റിലേക്ക് കയറി. മെല്ലെ മുറിയുടെ വാതില്‍ അല്പം തുറന്നു. ഒരു തരം ദുര്‍ഗന്ധം വന്നു. പതുക്കെ ഒരു കണ്ണിട്ട് നോക്കി. കിടക്കയില്‍ ചത്ത്‌ മലര്‍ന്നു കിടക്കുന്നു! ഒരുതരം പുന്ജം നിറഞ്ഞ ചിരി എന്റെ ചുണ്ടില്‍ വിരിഞ്ഞു. തലയണയില്‍, വിരിപ്പില്‍ എല്ലാം ചോരപ്പാടുകള്‍! സമാധാനം!

പിന്നെ പെട്ടെന്ന് തന്നെ ജനലും വാതിലും എല്ലാം തുറന്നിട്ടു. ഫാന്‍ ഒന്ന് കൂടി സ്പീട് കൂട്ടി. ദുര്‍ഗണ്ടം പോയാലെ ബാക്കി കാര്യങ്ങള്‍ നടത്താന്‍ പറ്റൂ. കിടക്ക വിരിയും പില്ലോ കവറും പുതപ്പുമെടുത്തു വാഷിംഗ്‌ മഷിനില്‍ കുത്തി നിറച്ചു. താഴെ പോയി ഒരു ചായയൊക്കെ കുടിച്ചു ഒന്ന് റിലാക്സ് ചെയ്തു വീണ്ടും തിരിച്ചു വന്നു. വാക്വം ക്ലീനെര്‍ എടുത്തു പണി തുടങ്ങി. ചത്ത്‌ മലച്ചു കിടക്കുന്ന രക്തദാഹികളെ നോക്കി ഉന്മാദത്തോടെ പാട്ടും പാടി ഞാന്‍ വൃത്തിയാക്കല്‍ പരിപാടി തകര്‍ത്തു.

എന്തൊക്കെ ആയിരുന്നു! അഹങ്കാരികള്‍, രാത്രി കിടന്നു മേലോട്ട് നോക്കിയാല്‍ അപ്പോള്‍ വരും, ലെഫ്റ്റ് റൈറ്റ് ലെഫ്റ്റ് റൈറ്റ് എന്ന് അലറിക്കൊണ്ട് പട്ടാളം മാര്‍ച്ച്‌ ചെയ്ന്ന പോലെ ഒരു വരവാണ്! പിന്നെ കൈയും കാലും കുത്തി ചോരകുടി! ബ്ലാങ്കറ്റ് മൂടി പുതച്ചാലും രക്ഷയില്ല! വയറിനും... മുതുകിനും... കാളരാത്രികള്‍! ബോംബ്‌ വച്ച് നോക്കി.. അതൊക്കെ നിഞ്ഞാല്‍ മനുഷന്മാരെ കൊള്ളാന്‍ മാത്രമേ പാട്ടോ എന്ന് ഒരു വികാരവുമില്ലാതെ പറഞ്ഞു മൂട്ടകള്‍ വീണ്ടും ഞാന്‍ കഷ്ടപ്പെട്ടുണ്ടാക്കുന്ന ചോര കുടി തുടര്‍ന്നു. അവസാനമായി രാസായുധം പ്രയോഗിച്ചു. ആര് മാസത്തെ ഗാരണ്ടീ. റിങ്ക ചിക്ക റിങ്ക ചിക്ക റിങ്ക ചിക്ക രേ... ചത്ത്‌ മലച്ചു, അല്ലെങ്കില്‍ അരുംകൊല ചെയ്തു, അതും പട്ടാപകല്‍! ദിവസങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷം ഞാന്‍ സുഖമായുറങ്ങി....

സമീര്‍
അബുദാബി 


Thursday, October 6, 2011

ഐപാഡ് വരുത്തിയ പാട്


വര്‍ഷങ്ങള്‍ ഒരുപാടായി ഈ കമ്പ്യൂട്ടറില്‍ കുത്തി ജോലി ചെയ്യാന്‍ തുടങ്ങിയിട്ട്. പക്ഷെ ഇത് വരെ ആപ്പിളില്‍ തൊട്ട് കളിച്ചിട്ടില്ല. ഒന്നുകില്‍ ഇതുവരെ അതിന്റെ ആവശ്യം വന്നിട്ടില്ല അല്ലെങ്കില്‍ എല്ലാറ്റിലും കൈയിട്ട് വാരിക്കളിക്കണ്ട എന്ന് വിചാരിച്ചു. ബില്ലൂക്കാന്റെ ജനവാതില്‍ തന്നെ ധാരാളം. അതില്‍ നോക്കി നോക്കി വര്‍ഷങ്ങള്‍ പോയതറിഞ്ഞില്ല... കണ്ണിന്റെ കാഴ്ച കുറഞ്ഞു... മുടി നരച്ചു... വയസ്സായതല്ല, അത് ഞാന്‍ സമ്മതിക്കില്ല. പിന്നെയെന്തിന് ആപ്പിള്‍. മാക് പല സന്ദര്‍ഭങ്ങളില്‍ എന്നെ ലൈന്‍ അടിക്കാന്‍ നോക്കിയിട്ടുണ്ട്, ഞാന്‍ ഒഴിഞ്ഞു മാറുകയായിരുന്നു. പക്ഷെ മാക് അവസാനം എന്നെ വീഴ്ത്തി. ആപ്പിളില്‍ എനിക്കും കടിക്കേണ്ടി വന്നു. 


പുതിയ ഒരു പ്രൊജക്ടിനു വേണ്ടി ആപ്പിള്‍ ഉണ്ടാക്കിയ ഐപാഡ് ഉപയോഗിക്കണം. ഈശ്വരാ! കൈ വച്ചേ പറ്റു. ഡവലപ്പ് ഒന്നും ചെയ്യേണ്ട എങ്കിലും ടെസ്റ്റിംഗ് ആവശ്യമായ കോണ്‍ഫിഗറേഷന്‍ മുതലായവ ചെയ്യണം. മടിച്ചു മടിച്ചാണെങ്കിലും ഐപാടുമായി ഇടപഴകി. വളരെ പെട്ടെന്ന് തന്നെ അവളെന്നെ കൈയ്യിലെടുത്തു. പുതിയ അനുഭൂതിയായിരുന്നു. എന്തൊരു സാധനം. പ്രേമം അണപൊട്ടി ഒഴുകി. അത് പിന്നെ സ്വന്തമായി അവളുടെ ചേട്ടത്തിയെ (പക്ഷെ കാണാന്‍ ചെറുതാണ്) പൈസ കൊടുത്തു വാങ്ങുന്നത് വരെയെത്തിച്ചു.

ബില്ലൂക്കാന്റെ സാധനങ്ങള്‍ ഇതുവരെ ഈ നിലവാരത്തില്‍ എത്തിയിട്ടില്ല. കോപ്പി അടിച്ചു കൊണ്ട് വരണമെങ്കില്‍ കുറച്ചു സമയം വേണ്ടേ! പണ്ട് ജനവാതില്‍ തൊണ്ണൂറ്റിഎട്ടു കണ്ടപ്പോഴാണ് ശരിക്കും ഞെട്ടിയത്, അതിനു കുറച്ചു കാലം മുന്‍പാണ്‌ ഐബിഎം കാരണവരുടെ OS/2 എന്ന സാധനം ആദ്യമായി കണ്ടത്. ബില്ലൂക്ക കുന്ദംകുളം ആന്‍ഡ്‌ കാസര്ഗോഡ് ടീമിനെ കടത്തി വെട്ടിയാണ് ജനവാതില്‍ തൊണ്ണൂറ്റി അഞ്ചും എട്ടുമൊക്കെ ഇറക്കിയത്. ഐഫോണ്‍ പുതിയൊരു അനുഭവമായിരുന്നു. ഉപയോഗിക്കുന്നവന്റെ ഹൃദയ സ്പന്ദനവും രക്ത സമ്മര്‍ദ്ദവും തൊട്ടറിഞ്ഞു രൂപകല്പന ചെയ്ത സാധനം. ആരും പ്രേമിച്ചു പോകും. ഞാനെല്ലാം മറന്നു അനിയത്തിയായ ഐപാഡ്നെയും പ്രണയിച്ചു.

ശ്വാസം എടുക്കാന്‍ തന്നെ മറന്നു പോകുന്ന രീതിയിലുള്ള ജോലിത്തിരക്കായിരുന്നു. എന്നും വളരെ വൈകിയാണ് വീട്ടിലെത്തുന്നത്. വലിയ പ്രോജെക്ടാണ്. ഡെഡ് ലൈന്‍ എന്നറിയപ്പെടുന്ന കൊല്ലുന്ന തിയ്യതിയും തന്നിട്ടുണ്ട്. ഓടിയും കിതച്ചുമൊക്കെ ഒരുവിധം ജോലികള്‍ തീര്‍ത്തു കൊണ്ടിരുന്നു. മകളുടെ ജന്മദിനം അടുത്ത് വരികയാണ്‌. കലണ്ടര്‍ നോക്കി. ശനിയാഴ്ചയാണ് ബര്‍ത്ത്ഡേ വരുന്നത്. ഞങ്ങള്‍ക്ക് വെള്ളിയും ശനിയും അവധിയാണ്. സമാധാനിച്ചു. വെള്ളിയാഴ്ച വേണ്ടതെല്ലാം ചെയ്യാം. അത്യാവശ്യം കുറച്ചു പേരെ വിളിക്കാം എന്ന് കരുതി പേരുകള്‍ മനസ്സില്‍ കുറിച്ചു. അതാ വരുന്നു ഇടിത്തീ! ശനിയാഴ്ച ഉച്ചക്ക് ശേഷം മൂവായിരത്തോളം ഐപാഡ് വേണ്ട സംഭവങ്ങളൊക്കെ ചെയ്തു ഉപയോഗിക്കാന്‍ തയ്യാറാക്കണം. അത്രയും പേരെ അത് എങ്ങനെ ഉപയോഗിക്കണം എന്ന് പഠിപ്പിക്കാന്‍ വേണ്ടിയാണത്രേ!

വ്യാഴാഴ്ചയും വളരെ വൈകിയാണ് വീട്ടിലെത്തിയത്. മകളുടെ പിറന്നാള്‍ ആഘോഷ കണക്കൊക്കെ മാറ്റി ചെയ്തു. വെള്ളിയാഴ്ച ഓഫീസില്‍ പോകണം. ഐപാഡ് ശരിയാക്കാന്‍. പിന്നെ ശനിയാഴ്ച ഉച്ചയ്ക്ക് ശേഷം വീണ്ടും പോകണം. വേണ്ടപ്പെട്ടവരെ വിളിക്കാം എന്നത് മാറ്റി. ശനിയായ്ച്ച ഉച്ചയ്ക്ക് കേക്ക് മുറിച്ചു, ലഞ്ച് കഴിഞ്ഞു ജോലിക്ക് പോകാം എന്ന് കരുതി സമാധാനിച്ചു. വെള്ളിയാഴ്ച തിരിച്ചു വീട്ടിലെത്തുമ്പോള്‍ മണി പന്ത്രണ്ടു കഴിഞ്ഞു! മകള്‍ ഉറങ്ങിയിരുന്നു.

പിറ്റേന്ന് രാവിലെ തന്നെ എഴുന്നേറ്റ് മകള്‍ക്ക് ബര്ത്ഡേ ആശംസകള്‍ നേര്‍ന്നു. കേക്ക് വാങ്ങിയിട്ടില്ല, തലേന്ന് വൈകിയത് കാരണം നടന്നില്ല. കേക്കും മറ്റു സാധനങ്ങളും വാങ്ങാന്‍ വേഗം തന്നെ വണ്ടിയുമെടുത്ത്‌ വിട്ടു. ഷോപ്പിംഗ്‌ മാളില്‍ നിന്ന് തിരക്ക് പിടിച്ചു വേണ്ടതെല്ലാം ട്രോള്ളിയില്‍ വാരിയെടിതിട്ടു തിരിച്ചു കാഷ് കൌണ്ടറിലേക്ക് നടക്കുമ്പോള്‍ ബെല്ലടിച്ചു! സകലതും തകര്‍ത്ത ബെല്ല്! എല്ലാവരുടെയും ക്ഷണിക്കാത്ത അതിഥി! മൊബൈല്‍ ഫോണ്‍!!! സ്ക്രീനില്‍ തെളിഞ്ഞു... ബോസ്സ്! മാനേജര്‍...! ഉടനെ ഓഫീസിലെത്താന്‍... ഉച്ചയ്ക്ക് ശേഷം വന്നാല്‍ പോരെ എന്ന് ചോദിച്ചു! അതിന്റെ ആവശ്യം വരില്ല എന്ന് മറുപടി!

എല്ലാം വാങ്ങി വീട്ടിലേക്കു വണ്ടി ഡ്രൈവ് ചെയ്യുമ്പോള്‍ മകളെ ഡ്രെസ്സൊക്കെ മാറ്റിക്കൊടുക്കാന്‍ ഫോണ്‍ ചെയ്തു പറഞ്ഞു. വീട്ടിലെത്തിയപാടെ മകള്‍ക്ക് ജന്മദിനാശംസകള്‍ പറഞ്ഞു കേക്ക് മുറിച്ചു. കൂടുതല്‍ ഒന്നും മിണ്ടാനും പറയാനും നിന്നില്ല. നേരെ ഓഫീസിലേക്ക് വിട്ടു. കൊണ്ട് പോയ നാലഞ്ചു കഷണം കേക്ക് മാനേജരുടെ ടാബിളില്‍ വച്ച് കൊടുത്തു. എന്താണെന്നു ചോദിക്കാന്‍ മൂപ്പിലാണ് സമയം ഇല്ലായിരുന്നു!


ഐ-പാഡില്‍ കുത്തി കുത്തി സമയം പോയതറിഞ്ഞില്ല. മനസ്സില്‍ നിറയെ ഈ ദിവസം ഇങ്ങനെ തീര്‍ന്നതിന്റെ ചിന്തകള്‍ ആയിരുന്നു. രാത്രി പതിനൊന്നു മണിക്ക് ബോസ്സിനോട് യാത്ര പറഞ്ഞു. കൊണ്ട്കൊടുത്ത കേക്കിനു നന്ദി പറഞ്ഞു. മകളുടെ ബര്‍ത്ത്ഡേയാണെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോള്‍ പുള്ളിക്കാരന്റെ മുഖം മങ്ങി, കുറെ സോറി പറഞ്ഞു. എന്ത് പറയാന്‍! അദ്ദേഹത്തെയും കുറ്റം പറയാന്‍ പറ്റില്ല. 

വീട്ടിലെത്തിയപ്പോള്‍ മകള്‍ ഉറങ്ങിയിട്ടില്ലായിരുന്നു, മടിയില്‍ ഇരുത്തി രണ്ടു പിടി ബിരിയാണി വാരി കൊടുത്തപ്പോള്‍ സന്തോഷം തോന്നി. പിറ്റേന്ന് അവള്‍ക്കും ഒരു ഐ-പാഡ് കൊണ്ട് കൊടുത്തു. അവള്‍ അതിനെ തലങ്ങനെയും വിലങ്ങനെയും കുത്തി നോവിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോള്‍ സന്തോഷം തോന്നി. ആപ്പിളില്‍ തൊട്ട പലരുടെയും ചരിത്രങ്ങളില്‍ ഒന്ന് കൂടി എഴുതി ചേര്‍ക്കാം. ഐ-പാഡില്‍ മുങ്ങിയ ബര്‍ത്ത്ഡേ... അത് വരുത്തിയ ഒരു മുറിപ്പാട്...


സമീര്‍
അബുദാബി

വാല്‍കഷണം: 
ഇത് എഴുതി തീര്‍ന്നപ്പോള്‍ ന്യൂസ്‌ കണ്ടു, സ്റ്റീവ് ജോബ്സ് അന്തരിച്ചു..!  


Saturday, September 24, 2011

പഞ്ചനക്ഷത്രത്തിലെ ദരിദ്രവാസി (രണ്ടാം ഭാഗം)


പിറ്റേന്ന് ലീവായതിനാല്‍ നേരെ അബുദാബി ബസ്‌ സ്റ്റാന്‍ഡില്‍ പോയി, ദുബൈയിക്ക് ബസ്‌ കയറാന്‍. രണ്ടര കിലോ മീറ്റര്‍ നീളത്തില്‍ ആളുകള്‍ വരി നില്‍ക്കുന്നത് കണ്ടു ഒന്ന് ഞെട്ടി. നാളെ ന്യൂ ഇയര്‍ ആണ്. എല്ലാവരും ദുഫായിക്ക് വച്ച് പിടിക്കുകയാണെന്നു തോന്നുന്നു. ദുബായില്‍ ഇറങ്ങിയപ്പോള്‍ സമാധാനം തോന്നി. സ്വന്തം നാട്ടിലെത്തിയത്‌ പോലത്തെ ആശ്വാസം. ഓരോരുത്തനെയും മൊബൈലില്‍ കുത്തി വിളിച്ചു. പറ്റുന്നവരെയൊക്കെ കണ്ടു. ഒരു ചങ്ങാതിയുടെ കൊടുത്താലും അടച്ചാലും തീരാത്ത കടം തരുന്ന കാര്‍ഡ്‌ ഉരസി കൊട്ട്, സൂട്ട്, ഷര്‍ട്ട്‌, ടൈ ഇത്യാതി സാധനങ്ങള്‍ വാങ്ങി കൂട്ടി.

ന്യൂഇയര്‍ ആഘോഷിച്ച് പിറ്റേന്ന് തിരിച്ചു പിടിച്ചു. ബസ്സിനു അഞ്ചു കിലോമീറ്റര്‍ വരി ഉണ്ടായിരുന്നു. വീണ്ടും അഞ്ചു നക്ഷത്രത്തില്‍ തിരിച്ചെത്തി. ലോബിയിലുരുന്ന്‍ ആത്മാവിന് തിരി കൊളുത്തി. ട്രിന്‍... ടിടിന്‍... ടിട്രി... ടിന്‍... പണ്ടത്തെ ദൂരദര്‍ശനെ വെല്ലുവിളിക്കുന്ന സംഗീതം. “ഫ്രീ” ആയി കിട്ടുന്നു ഗാവയും ഒരു ഈത്തപ്പഴവും കഴിച്ച് റൂമിലേക്ക്‌ കയറി.

അടുത്ത ദിവസം മുതല്‍ “ഫ്രീ” പ്രാതല്‍ മുടക്കമില്ലാതെ കഴിച്ചു തുടങ്ങി. കാലത്ത് ഏഴു മണിക്ക് തന്നെ ഇത്രയും വലിച്ചു കയറ്റുന്നത് ആദ്യമായിട്ടാണ്. കുറച്ചു ദിവസങ്ങള്‍ കഴിച്ചപ്പോള്‍ അറിയാതെ രണ്ട് കഷണം പുട്ടും കടലയും കിട്ടിയെങ്കില്‍ എന്നാഗ്രഹിച്ചു പോയി. മടുത്തു, അതെ ഹാഷ് ബ്രൌണ്‍ പോട്ടാട്ടോ, ഗ്രില്‍ മഷ്റൂം, വൈറ്റ് ഓട്ട്സ്, പാന്‍ കേക്ക്, പിന്നെ ഫ്രൂട്ട്സ്... “ഇന്ത്യന്‍ ഫുഡ്‌” എന്ന് കണ്ടു നോക്കിയപ്പോള്‍, ചെന്നയില്‍ കണ്ടു മടുത്ത റൈസ് പുഡിംഗ് (കുലുത്ത ചോറ്), സാമ്പാര്‍, ഉണങ്ങിയ വട. നമ്മളെ പറയിപ്പിക്കാന്‍. കണ്ടാല്‍ തോന്നും ഇന്ത്യയില്‍ ആകെ ഇതൊക്കയെ കിട്ടുമെന്ന്! നല്ല പൂരിയും മുട്ട റോസ്റ്റും, വെള്ളപ്പവും ബാജിയും, പുട്ടും കടലയും..ഹ് മ്...

ട്രിന്‍... ടിട്ടിന്‍... ട്രിന്‍... ലോഞ്ചില്‍ മനം മടുപ്പിക്കുന്ന മ്യൂസിക്‌ കേട്ട് കുറെ സമയം ഇരുന്നു. സുഹൃത്ത് വണ്ടിയുമായി പുറത്തു വന്നു മിസ്സ്‌ കാള്‍ തന്നു. അവന്‍ എല്ലാ ആഴ്ച്ചയും ഷാര്‍ജയില്‍ പോകും. ശനിയാഴ്ച തിരിച്ചു അബുദാബിയില്‍ വരും. അവന്‍റെ കൂടെ ഞാന്‍ ദുബായിക്ക് പിടിക്കും. എന്‍റെ കയ്യിലെ വലിയ രണ്ട് പൊതി കണ്ടു എന്താണെന്ന് അന്യേഷിച്ചു. അത് വലിയ കഥയാണെന്ന് പറഞ്ഞു ഞാന്‍ വണ്ടിയില്‍ കയറിയിരുന്നു.





രണ്ടാഴ്ച കഴിഞ്ഞു. ഇടുന്ന ഷര്‍ട്ടും ട്രൌസറും ബാക്കി സപ്പോര്‍ട്ടിംഗ് സാധനങ്ങള്‍ ഒന്നും അലക്കിയിട്ടില്ല. പഞ്ചനക്ഷത്രത്തിലെ അലക്കല്‍ ഇസ്തരി വില നിലവാരപട്ടിക കണ്ടപ്പോള്‍ തല കറങ്ങി. ഒരു പാന്‍റും ഷര്‍ട്ടും അലക്കി ചൂടുപെട്ടി വച്ചുരസാന്‍ അറുപത് ദിര്‍ഹംസിന് മേലെ വരും. സൂട്ട് എണ്‍പത് ദിര്‍ഹംസ്. ഒരു മാസം അവിടുത്തെ ലാന്‍ഡ്‌റയില്‍ കൊടുത്താല്‍ നാട്ടിലെ പുര വിറ്റ് കാശു കൊടുക്കേണ്ടി വരും. റൂം ക്ലീന്‍ ചെയ്യാന്‍ വരുന്നവര്‍, ഞാനിതുവരെ കണ്ടിട്ടില്ല... അവര്‍ എന്നെയും, എനിക്ക് അറിയത്തില്ല എന്ന് കരുതി ഡ്രോയരില്‍ നിന്നും ലാന്‍ഡറി പേപ്പറും പ്ലാസ്റ്റിക്ക് കവറും എന്നും കിടക്കയുടെ മുകളില്‍ വയ്ക്കും. “എനിക്ക് വീട് വില്‍ക്കാന്‍ മനസ്സില്ല” എന്ന് പറഞ്ഞു ഞാന്‍ അത് തിരികെ വയ്ക്കും. ഹ! എന്നോടാ കളി... അതാണ് കയ്യിലെ വലിയ കെട്ടിന്‍റെ ചരിത്രം. ഏതെങ്കിലും സാധാരണ ലാന്‍ഡറിയില്‍ രണ്ടോ മൂന്നോ ദിര്‍ഹംസ് കൊടുത്തു അലക്കി ചൂടുപെട്ടി ഉരസാന്‍ കെട്ടിയെടുത്ത് കയ്യില്‍ പിടിച്ചതാണ്...

അങ്ങനെ തട്ടിയും മുട്ടിയും ദിവസങ്ങള്‍ തള്ളി നീക്കി. റോബോട്ടിക് “ഗുഡ് മോര്‍ണിംഗ്”... “ഗുഡ് ഈവനിംഗ്” കേട്ട് മടുത്തു. കിട്ടുന്ന അവസരങ്ങളില്‍ സിറ്റിയിലേക്ക് പോകുന്ന ഫ്രീ ഷട്ടില്‍ സര്‍വീസ് ഉപയോഗിച്ചു. മിക്കവാറും ഒറ്റയ്ക്കേ ഉണ്ടാകാറുള്ളൂ. കുറച്ചു ആശ്വാസം കിട്ടുന്നത് അങ്ങനെയാണ്. ഡ്രൈവറായി കൂടെ വരുന്ന മലയാളി, ഹിന്ദി, നേപാളി, ഫിലിപ്പിന്‍, ശ്രിലങ്കന്‍ എന്നിവരോട് കുശലം പറയാന്‍ കിട്ടുന്ന അല്‍പ സമയം. വീക്ക്‌ലി ഒഴിയാതെ ദുബായിക്ക് വച്ച് പിടിച്ചു, മറ്റൊരാശ്വാസം. എങ്ങനെയാണാവോ ആളുകള്‍ ഇങ്ങനെ ശ്വാസംമുട്ടി ഇതിനുള്ളില്‍ കഴിഞ്ഞു കൂടുന്നത്.

രാത്രി ഭക്ഷണം ആയിരുന്നു മറ്റൊരു പ്രശ്നം. പഞ്ചനില്‍ നിന്ന് ഒരു മാസം കഴിച്ചാല്‍ ഞാന്‍ വേറെ ആരുടെയെങ്കിലും ആധാരം കൂടി കടം വാങ്ങേണ്ടി വരും. എന്റെ പുരയിടം മാത്രം മതിയാകില്ല. വൈകീട്ട് ഓഫീസില്‍ നിന്ന് ഇറങ്ങുന്നത് വളരെ വൈകിയാണ്. പഞ്ചനിലേക്ക് പോകുന്ന വഴിക്ക് നമ്മുടെ നാട്ടുകാരന്റെ കഫ്ടീറിയയില്‍ നിന്നും പൊറോട്ട സാന്റ്വിച്ചോ കുബ്ബുസോ കഴിക്കും. അഞ്ചെട്ടു ദിര്‍ഹംസ് കൊണ്ട് കാര്യം തീരും.

അങ്ങനെ ചെക്കൌട്ട് ദിവസം വന്നു, എല്ലാം വാരിക്കെട്ടി ബാഗിലാക്കി ആലപ്പുഴക്കാരനോടും മറ്റു പരിജയക്കാരോടും സലാം പറഞ്ഞു പുറത്തേക്കിറങ്ങി. മതിലില്‍ പതിച്ച അഞ്ചു നക്ഷത്രത്തെ നോക്കി ഞാനൊന്നു ചിരിച്ചു, ഹഹഹ! പക്ഷെ പഞ്ചന്‍ ചിരിച്ചില്ല. എന്നെ പറ്റിക്കാന്‍ പറ്റാത്തത് കാരണമാവാം! ഞാനാരാ ദരിദ്രവാസി...!


സമീര്‍
അബുദാബി

Thursday, September 15, 2011

പഞ്ചനക്ഷത്രത്തിലെ ദരിദ്രവാസി


ഒരു ചെറിയ ഇടവേളയ്ക്കു ശേഷം എന്റെ രണ്ടാം ഇന്നിങ്ങ്സിനായി വീണ്ടും അറബി നാട്ടില്‍ തിരിച്ചെത്തി. ആദ്യത്തെ ഇന്നിങ്ങ്സ്‌ പത്ത് വര്‍ഷമായിരുന്നു. ഈ ഇന്നിങ്ങ്സ് എത്രയാണെന്ന് അറിയില്ല. അലകടലിന്‍ അക്കരയില്‍ നാട് വിട്ട് വീണ്ടും ഒരങ്കത്തിന്. വര്‍ഷങ്ങള്‍ പലതായിട്ട് എന്നെയും കുടുംബത്തെയും തീറ്റിപോറ്റിയ നാടാണ്‌. നമ്മുടെ നാട്ടുക്കാര്‍ ഗള്‍ഫിനെപറ്റി എന്തൊക്കെ പറഞ്ഞാലും ആ കടപ്പാട് തീരാത്തതാണ്. ഇവിടുത്തെ ശീതീകരിച്ച മുറിയില്‍ രണ്ടും മൂന്നും തട്ടുള്ള കട്ടിലില്‍ ഉറങ്ങുന്നവന്‍ രാജാവ്‌ തന്നെയാണ്. നാട്ടിലെ കൂവപ്പാലത്തിനു മുകളില്‍ കൊതുക് കൂമ്പാരത്തില്‍ മറുതുണി ഇല്ലാതെ കിടന്നു ഉറങ്ങുന്നവരെയും, റെയില്‍വേ പ്ലാറ്റ്ഫോമില്‍ ഉറങ്ങുന്നവരെയും വച്ചിട്ടാണ് നമ്മുടെ നാട്ടുകാരും, മന്ത്രിമാരും, ചാനലുകാരും ഇവിടെ ഇങ്ങനെ താമസിക്കുന്നവരെ പറ്റി വേവലാതിപ്പെടുന്നത്.

പന്ത്രണ്ടു വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു മുന്‍പ് ഷാര്‍ജ എയര്‍പോര്‍ട്ടില്‍ ഇറങ്ങിയ പോലെ കാലി പാസ്പോര്‍ട്ടും (പാസ്പോര്‍ട്ട്‌ പുതുക്കിയത് കൊണ്ട് കാലിയാണ്) ബാഗുമായി ആദ്യമായി അബുദാബി എയര്‍പോര്‍ട്ടില്‍ വിമാനമിറങ്ങി. അന്ന് വിസിറ്റിംഗ് വിസയില്‍ ആയിരുന്നു. ഇന്ന് ജോലി വിസയെന്ന വ്യത്യാസം മാത്രം. വിമാനത്താവളത്തിന് പുറത്തു ആഗമന സ്ഥലത്ത് എന്റെ പേരും ബോര്‍ഡില്‍ എഴുതിപിടിച്ച് ഒരു പാകിസ്ഥാനി നില്പുണ്ട്. കുറച്ചു അഹങ്കാരം തോന്നി. നമ്മുടെ പേരും എഴുതി പിടിച്ച് നില്‍ക്കാ എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞാല്‍... ഹ്..മ്..! വണ്ടിയില്‍ കയറി വന്നവനോട് കുശലം പറഞ്ഞു. കക്ഷി പെഷാവാരുകാരനാണ്. പെട്ടെന്ന് തന്നെ വളരെ അടുത്തിടപഴകി സംസാരിച്ചു. വണ്ടി ഒരു ഭീമാകാരന്‍ കെട്ടിടത്തില്‍ ചെന്ന് നിന്നു.

ബാഗും തൂക്കി വിശാലമായ കവാടം കടക്കുമ്പോള്‍ മതിലില്‍ ഒട്ടിച്ചിരിക്കുന്ന അഞ്ചു നക്ഷത്രങ്ങള്‍ എന്നെ നോക്കി ഒന്ന് ചിരിച്ചു. റിസപ്ഷനില്‍ ഇരിക്കുന്ന അറബി പയ്യന്‍ പാസ്പോര്‍ട്ട്‌ വാങ്ങി കമ്പ്യൂട്ടറില്‍ തപ്പി. അവന്‍ ഫോണില്‍ തിരക്കിലായപ്പോള്‍ നമ്മുടെ സ്വന്തം ആലപ്പുഴക്കാരന്‍ എന്നെ ഏറ്റെടുത്തു. പരിചയപ്പെട്ടു. അവന്‍ കാര്യങ്ങള്‍ വിശദീകരിച്ചു. റൂമും ബ്രക്ക്ഫാസ്റ്റും ഫ്രീയാണ്, കൂടാതെ സിറ്റിയിലേക്ക് വാഹനസൗകര്യം. മുപ്പതു ദിവസത്തേക്ക് താമസം ഒക്കെ. ബാക്കി വേണ്ട എല്ലാ കാര്യങ്ങള്‍ക്കും ഒന്നുകില്‍ ക്രെഡിറ്റ്‌ കാര്‍ഡ്‌ ഉരസുക അല്ലെങ്കില്‍ അഞ്ഞൂറ് ദിര്‍ഹംസ് അഡ്വാന്‍സ്‌ കൊടുക്കുക, ബാക്കി ബില്ല് വരുന്നത് പോലെ. ഓട്ട കീശയില്‍ കഷ്ടിച്ച് ഇരുപതു ദിര്‍ഹംസ് കാണും! അതും രണ്ട് വര്‍ഷം മുന്‍പേ വിട്ടു പോയപ്പോള്‍ ബാക്കി വന്നത്. തല്‍കാലം വേറെ സര്‍വീസ് ഒന്നും വേണ്ട എന്ന് പറഞ്ഞു.

നടന്നു നടന്ന് നടന്നു നടന്ന്, ദൂരം കൂടുതലാ, റൂമിലെത്തി. ബാഗും കൊണ്ട് കൂടെ വന്നവന്‍ സലുട്ടടിച്ചു ചുമച്ചു തല ചൊറിഞ്ഞു. ഞാന്‍ മൈന്‍ഡ്‌ ചെയ്യാന്‍ പോയില്ല. മിസ്റ്റര്‍ ബീനിനെ പോലെ കീശയില്‍ വിക്സും ഇല്ല! നേരെ കുളിക്കാന്‍ കയറി. ഓഫീസില്‍ പോയി റിപ്പോര്‍ട്ട്‌ ചെയ്യണം. ബാത്ത്റൂമില്‍ കയറിയപ്പോള്‍ വെള്ള ടവല്‍ മയം. രണ്ടു ചെറുത്‌, രണ്ട് മീഡിയം, രണ്ടിന് ഇരിക്കുന്നതിന്‍റെ വലതു രണ്ട്, പിന്നെ പുതച്ചു ഉറങ്ങാന്‍ പറ്റുന്ന സൈസ് മൂന്ന്. ഓരോന്നെടുത്തു ഓരോ അവയവങ്ങള്‍ക് പ്രയോഗിച്ചു, പിന്നെന്തിനാണാവോ?

ഓഫീസിലൊന്നു മുഖം കാണിച്ചു, എന്‍റെ വില പിടിച്ച ഒപ്പൊക്കെ കൊടുത്ത് ഉച്ചക്ക് തന്നെ ഇറങ്ങി. വന്നിട്ട് ഇതുവരെ ഒന്നും കഴിച്ചിട്ടില്ല. ഡ്രൈവര്‍ തിരിച്ചു നക്ഷത്രത്തില്‍ വിട്ട് തന്നു. ഹോംസിക്ക്‌ എന്നാ രോഗം വരണ്ട എന്ന് കരുതി അഞ്ചു മണിക്കുള്ള ഹോട്ടല്‍ വാന്‍ സര്‍വീസില്‍ ടൌണിലേക്ക് തിരിച്ചു. വേറെ ഒരാളും വണ്ടിയില്‍ ഇല്ലായിരുന്നു. ഞാനും ഡ്രൈവറും മാത്രം. അവനോടു സംസാരിച്ച് മറിനമാള്‍ എത്തിയത് അറിഞ്ഞില്ല. ആദ്യം തന്നെ മണി എക്സ്ചേഞ്ച് കണ്ടു പിടിച്ചു. കയ്യിലുള്ള ഉറുപ്പിക മുഴുവനും കൊടുത്ത്, കിട്ടിയത് ഇരുനൂറ്റി അമ്പതു ദിര്‍ഹം. എന്തായാലും ഗ്രാന്‍ഡ്‌ ചിക്കന്‍ ബര്‍ഗര്‍ തന്നെ അടിച്ചു മാറി വിശപ്പടക്കി.

പിറ്റേന്ന് കാലത്ത് അഞ്ചര മണിക്ക് തന്നെ എഴുന്നേറ്റു. ഡ്രൈവര്‍ കൃത്യം ഏഴരയ്ക്ക് വരും. എട്ടു മണിക്ക് മുന്‍പേ റിപ്പോര്‍ട്ട്‌ ചെയ്യണം. വയറ്റില്‍ തീ കത്തുന്നു. നല്ല വിശപ്പ്‌. കുളിച്ച്, കൊട്ടും സൂട്ടുമൊക്കെ മാറി. റിസപ്ഷനില്‍ പോയി “ഫ്രീ” പ്രാതല്‍ എവിടെ കിട്ടുമെന്ന് അന്യേഷിച്ചു. വഴി പറഞ്ഞ പോലെ നടന്ന്‍ നടന്ന്‍ നടന്ന്‍ രണ്ടാമത്തെ നലയില്‍ തപ്പി, കണ്ടില്ല, ഷാര്‍ജയിലെ പോലെ സൈന്‍ ബോഡോന്നും എഴുതി വയ്ക്കാറില്ല എന്ന് തോന്നുന്നു. കുറെ കൂടി മുന്നോട്ടു നടന്നു. ഒരു റസ്റ്റ്‌റന്‍റ് കണ്ടു, പക്ഷെ തുറന്നിട്ടില്ല. വീണ്ടും നടന്നു, ഒരു ഷോപ്പിംഗ്‌ ഹാള്‍ കണ്ടു.

ചോദിക്കാന്‍ ഒരു മനുഷ്യനെയും കാണുന്നില്ല. കുറെ വട്ടം കറങ്ങി നടന്നു. അവസാനം ഒരു മനുഷ്യ ജീവിയെ കണ്ടു. വഴി പറഞ്ഞു തന്നു. പറഞ്ഞ പോലെ വച്ച് പിടിച്ചു. മൊത്തത്തില്‍ രണ്ടു കിലോമീറ്റര്‍ നടന്നു കാണും. ഇത് ഹോട്ടലോ അതോ ഒരു ചെറിയ സിറ്റിയോ? എന്റെ നാട്ടിന്റെ പകുതി സ്ഥലത്തോളം വരുമെന്ന് തോന്നുന്നു. അവസാനം പറഞ്ഞ പേരുള്ള വിശാലമായ റസ്റ്റ്‌റന്‍റ് കണ്ടെത്തി. ആര്‍ത്തിയോടെ കയറുമ്പോള്‍ മൊബൈല്‍ അടിച്ചു, ഡ്രൈവര്‍ ആണ്, സമയം ഏഴര! ഒരു നെടുവീര്‍പ്പിട്ടു... കരിയുന്ന വയറുമായി തിരിച്ചു മെയിന്‍ ഗേറ്റ് ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു...
നക്ഷത്രമെണ്ണല്‍ തുടരും...






Thursday, September 1, 2011

അറബിയും ഇഫ്താരും സോഷ്യലിസവും

വ്രതശുദ്ധിയിലൂടെ ആത്മസംസ്കരണത്തിനായി ഒരു റമദാന്‍ കൂടി വന്നെത്തി. ഇനി ഒരു മാസം സുബഹി (സൂര്യോദയത്തിനു ഒരു മണിക്കൂര്‍ മുന്‍പ്) മുതല്‍ മഗരിബ് (സൂര്യാസ്തമയം) വരെ അന്ന പാനീയങ്ങള്‍ക്ക് വിട പറഞ്ഞ്, കൂടുതല്‍ പ്രാര്‍ത്ഥനകള്‍ നിര്‍വഹിച്ച്, മനസ്സിനെയും ശരീരത്തെയും നിയന്ത്രിച്ച്‌, അറിഞ്ഞും അറിയാതെയും ചെയ്തു പോയ തെറ്റുകള്‍ പൊരുത്തപ്പെടാന്‍ പടച്ചവനില്‍ സ്വയം അര്‍പിച്ച്, ബാക്കി പതിനൊന്നു മാസത്തിനും മാതൃകയാക്കാന്‍ ഒരു പുണ്യ മാസം.

ഇത്തവണ എന്റെ റമദാന്‍ മരുഭൂയിലാണ്, ഒന്നര വര്‍ഷത്തെ ഇടവേളയ്ക്കു ശേഷം വീണ്ടും അറബികളുടെ ഈന്തപ്പന നാട്ടില്‍. ഇത്തവണ ഒരു വ്യത്യാസം, ഈന്തപ്പനയില്‍ വിരിഞ്ഞ ഈത്തപ്പഴം പാകമാക്കാനുള്ള നല്ല കൊടും ചൂടിലാണെന്ന് മാത്രം. കാറിന്‍റെ ബോണറ്റില്‍ മുട്ട പൊട്ടിച്ചിട്ടാല്‍ രണ്ടു സെക്കന്‍റ് കൊണ്ട് ഓംലെറ്റ്‌ കഴിക്കാം. വെള്ളം എത്ര കുടിച്ചാലും മതിയാവാത്ത സമയം. നാട്ടിലായിരുന്നു നല്ലത്, നല്ല കോരിച്ചൊരിയുന്ന മഴയാണ്. പരീക്ഷണമാണ്, എല്ലാ കാലാവസ്ഥയെയും അതിജീവിക്കാന്‍ ശരീരത്തെ സ്വയം പ്രാപ്തമാക്കാനുള്ള പരീക്ഷണം.

എല്ലാ തവണയും പോലെ ആദ്യത്തെ രണ്ടു മൂന്ന് ദിവസങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷം പണിമുടക്കുമായി പെരുവയര്‍ അഡ്ജസ്റ്റ് ചെയ്തു. അങ്ങനെയാണ്, ഒന്ന് രണ്ടു ദിവസം പുള്ളി നിലവിളിക്കും, പിന്നെ കരയും, പിന്നെ മോങ്ങും, അത് പിന്നെ തേങ്ങി തേങ്ങി തളര്‍ന്നു നിര്‍ത്തിക്കോളും. ഇത്തവണ ഭാര്യ കൂടെയുള്ളത് കൊണ്ട് നൊസ്റ്റാള്‍ജിയ എന്ന് പറയുന്ന സാദനം ഒന്നും വന്നില്ല. നോമ്പ് തുറയ്ക്കാന്‍ കൊയട, ഇറച്ചി പത്തല്‍, ഉന്നക്കായ എന്നിവ തയ്യാര്‍. വയറിനും സന്തോഷം.

ഓഫീസില്‍ മുടിഞ്ഞ തിരക്കാണ്, ജോലി സമയം വൈകിട്ട് നാലുവരെ ആണെങ്കിലും വീട്ടിലെത്തുമ്പോള്‍ മഗരിബ് ബാങ്ക് വിളിക്കാരാവും. ഒരു ദിവസം മാനേജര്‍ അടക്കം എല്ലാവരും ഓഫീസില്‍ തന്നെയായി. നോമ്പ്തുറ ഹോട്ടലില്‍ നിന്നും വരുത്താം എന്ന് തീരുമാനിച്ചു. പക്ഷെ അപ്പോഴേക്കും കൂടെ ജോലി ചെയ്യുന്ന അറബി പയ്യന്‍ വീട്ടില്‍ വിളിച്ചു നോമ്പുതുറ ഏര്‍പ്പാട് ചെയ്തിരുന്നു. ഓഫീസിലേക്ക് കൊണ്ട് വരുമെന്നാണ് ഞാന്‍ കരുതിയത്‌. പക്ഷെ ഞങ്ങള്‍ എല്ലാവരെയും വീട്ടിലേക്കു ക്ഷണിച്ചു.

ഇത്രയും വര്‍ഷങ്ങള്‍ അറബിയുടെ നാട്ടിലാണെങ്കിലും, ആദ്യമായിട്ടാണ് ഒരു അറബിയുടെ വീട്ടില്‍ ഇഫ്താരിനു പോകുന്നത്. ഞങ്ങള്‍ എട്ടുപേര്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. അറബി പയ്യന്‍ വീടിന്റെ ഗേറ്റില്‍ തന്നെ ഞങ്ങളെ കാത്തു നില്പുണ്ടായിരുന്നു. പുറമേ നിന്ന് കാണാന്‍ ചെറിയൊരു വീട്. ഇവിടുത്തെ അറബി വീടുകള്‍ എല്ലാം തന്നെ കോട്ടയം അയ്യപ്പാസ് പോലെയാണ്. പുറമേ നിന്ന് കാണാന്‍ ചെറുതാണ്, അകത്തു വിശാലമായ സൌകര്യങ്ങള്‍. ഞങ്ങള്‍ അകത്തു കയറുന്ന സമയത്ത് ബാങ്ക് വിളിച്ചിരുന്നു. പയ്യന്‍റെ ഉപ്പയും ഇക്കക്കയും അകത്തു ഞങ്ങളെ സ്വീകരിച്ചു. വെള്ളവും ഈത്തപ്പഴവും കഴിച്ചു നോമ്പ് തുറന്നതിനു ശേഷം നമസ്കരിക്കാന്‍ എല്ലാവരും അടുത്തുള്ള പള്ളിയിലേക്ക് നടന്നു.

പോകുന്ന വഴിക്ക് കൂടെയുള്ള മലയാളി സുഹൃത്ത്‌ സ്ട്രീറ്റ്‌ ബോര്‍ഡ്‌ കാണിച്ചു തന്നു. അറബിയുടെ പേരിന്റെ അറ്റത്തുള്ള അതേ പേര്. ആ ഏരിയ തന്നെ അറിയപ്പെടുന്നത് ഇവരുടെ കുടുംബനാമത്തിലാണ്. ചില്ലറ അറബിയല്ല, ഒരു ഗവര്‍ണ്ണമെന്‍റ് സ്ഥാപനത്തിന്‍റെ മുദീര്‍, അതായതു തലപ്പത്ത്‌ ഇരിക്കുന്ന ആളാണെന്നര്‍ത്ഥം. പള്ളിയില്‍നിന്നും ഞങ്ങള്‍ തിരിച്ചു അറബിയുടെ വീട്ടിലെത്തി. പയ്യനും ചേട്ടനും, പിന്നെ ഒരു വേലക്കാരനും ചേര്‍ന്ന് ബിരിയാണിയും അലീസയും മറ്റും നിലത്ത് മജ്‌ലിസില്‍ നിരത്തി.

കണ്ടാല്‍ വലിയ പ്രായം തോന്നാത്ത അറബിയെ ഞാന്‍ നിരീക്ഷിച്ചു. ശാന്തമായ മുഖം. സൌമ്യമായ സംസാരം. നടപ്പിലും ഇരിപ്പിലും എല്ലാം കുലീനത. ഞങ്ങളെ എല്ലാവരെയും ക്ഷണിച്ചുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം മജ്ളിസില്‍ ചമ്രപടിയിട്ടു ഇരുന്നു. എല്ലാവരും വട്ടത്തില്‍ ഇരുന്നു. എന്റെ കണ്ണ് എന്നെ നോക്കി ചിരിക്കുന്ന നല്ല സുറുമ മീന്‍ ചുട്ടതിലായിരുന്നു. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ആണ് ഞാനത് ശ്രദ്ധിച്ചത്. അറബിയുടെ തൊട്ടടുത്ത് ഇരിക്കുന്നത് വേലക്കാരനാണ്. അദ്ദേഹം അയാള്‍ക്ക് വിളംബികൊടുക്കുന്നു. അപ്പോള്‍ രണ്ടു പേര്‍ കൂടി കടന്നു വന്നു. രണ്ടു പഠാനികള്‍. രണ്ടു പേരും വിയര്‍ത്തു മുഷിഞ്ഞിട്ടാണ് വരവ്. തോട്ടത്തില്‍ പണിയെടുക്കുന്നവര്‍ ആണെന്ന് തോന്നുന്നു. അറബി അവരോടും കൂടെ ഇരിക്കാന്‍ കൈകൊണ്ടു ആന്ഗ്യം കാണിച്ചു.

അറബികളുടെ ആതിഥ്യ മര്യാദയെപറ്റി ഒരുപാട് കേട്ടിട്ടുണ്ട്, പക്ഷെ നേരിട്ടു കാണുന്നത് ആദ്യമായാണ്. ഇത്രയും വലിയ ഒരു അറബി തന്‍റെ കൂലി പറ്റുന്നവരുടെ കൂടെ ഇരുന്നു ഭക്ഷണം കഴിക്കുക, അവര്‍ക്ക് സെര്‍വ് ചെയ്യുക. സോഷ്യലിസം എന്ന വാക്ക് ഉണ്ടാക്കിയവന്‍ തന്നെ നാണിച്ചു പോകും. ഇതൊന്നും ഘോരഘോരം പ്രസന്ഗിക്കാതെ, തലയണ ആക്കേണ്ട പുസ്തകങ്ങള്‍ ഉണ്ടാകുന്നതു മുന്‍പേ തന്നെ ശീലിച്ചു പോന്ന ഒരു പാരമ്പര്യ സംസ്കാരം. അല്ലെങ്കിലും സോഷ്യലിസം എന്നത് തലയണ  പുസ്തകത്തില്‍ മാത്രമല്ലേ നമുക്കുള്ളൂ. നമ്മുടെ നാട്ടില്‍ ഈ സോഷ്യലിസം കാണാന്‍ പറ്റുമോ ആവോ.

നിറഞ്ഞ മനസ്സോടെ ഞങ്ങള്‍ അദ്ദേഹത്തിന് സലാം പറഞ്ഞു കൈകൊടുത്തു പിരിഞ്ഞു. ഈ സംസ്കാരം അവരുടെ തലമുറകള്‍ കാത്തു സൂക്ഷിക്കട്ടെ എന്ന് മനസ്സില്‍ ഞാന്‍ പ്രാര്‍ത്ഥിച്ചു. അങ്ങനെ അറബിയുടെ ഇഫ്താരും കഴിഞ്ഞ്, സോഷ്യലിസത്തെ കുറിച്ച് ഘോരഘോരം ചിന്തിച്ച്, ഞാന്‍ വീട്ടിലേക്കു വണ്ടി തിരിച്ചു.

 
 
സമീര്‍
അബുദാബി

Tuesday, January 11, 2011

എയര്‍ സര്‍ക്കസ്

തലയ്ക്ക് മീതെ ഒരു ഇരമ്പല്‍ കേട്ടു. വിമാനം പറന്നിറങ്ങാന്‍ പോകുന്നു. വൈകുന്നേരം ചായ സമയത്ത് ഓഫീസിന്റെ ട്ടെരസ്സിലിരുന്നു ക്വു ആയി ലാന്‍ഡ്‌ ചെയ്യാന്‍ പോകുന്ന വിമാനങ്ങളെ നോക്കി ഇരിക്കാറുണ്ട്. ആര്‍ക്കും എത്ര കണ്ടാലും മതിവരാത്ത, ഇന്നും അതിശയം തോന്നുന്ന മനുഷ്യന്റെ സൃഷ്ടി!

ചെറുപ്പത്തില്‍ ആ ഇരമ്പല്‍ കേട്ടാല്‍ വീടിനുള്ളില്‍ ഏതു കോണിലായാലും പുറത്തേക്കോടി, വളര്‍ന്നു പന്തലിച്ചു നില്‍ക്കുന്ന മരചില്ലകള്‍ക്കിടയിലൂടെയും, പീറ്റ തെങ്ങിന്റെ ഓലകള്‍ക്കിടയിലൂടെയും അങ്ങ് ദൂരെ ഒരു ചെറു പൊട്ട് പോലെ പോകുന്ന വിമാനത്തെ ആവേശത്തോടെയും ആഘോഷതോടെയുമാണ് കണ്ടു നില്കാര്, കണ്ണില്‍ നിന്നു മറയുന്നത് വരെ, അന്നതൊരു അപൂര്‍വ കാഴ്ചയാണ്. ഇന്നതിനെ ഓട്ടോറിക്ഷ പോകുന്ന ലാഘവത്തോടെയാണ് കാണുന്നത്.

ഈ അടുത്ത കാലത്തായി ഒരുപാടു വിമാന ദുരന്തങ്ങള്‍ കേള്‍ക്കുന്നു. പലതും വളരെ ഭീകരമായ ദുരന്തങ്ങള്‍, തീരാ നഷ്ടങ്ങള്‍. ചെറുതെങ്കിലും ഞെട്ടിപ്പിക്കുന്ന ഒരനുഭവം എനിക്കുമുണ്ടായി. എന്തൊക്കെ പറഞ്ഞാലും നിലം തൊടാതെ ആയിരക്കണക്കിനു അടി ഉയരത്തില്‍ പായുന്ന സാധനമല്ലേ... ബ്രേക്ക്‌ ചവിട്ടി നിര്‍ത്താനോ, അല്ലെങ്കില്‍ ഒന്ന് വളച്ചു സൈഡില്‍ നിര്‍ത്താന്‍ ഒന്നും പറ്റാത്ത സാധനം അല്ലേ! എന്തെങ്കിലും പറ്റിയാല്‍ പറ്റിയത് തന്നെ... പടച്ചവന്‍ എല്ലാവരെയും കാത്തു രക്ഷിക്കട്ടെ...

ദുബായില്‍ നിന്നും നാട്ടിലേക്കുള്ള യാത്രയായിരുന്നു. വെക്കേഷന്‍ ടൈം ആയതിനാല്‍ കൂടുതലും ഫാമിലിയും കുട്ടികളും ആയിട്ടാണ് പലരും നാട്ടിലേക്കു പോകുന്നത്. ലഗേജ് യന്ജവും ഇമിഗ്രാഷന്‍ യാഗവും കഴിഞ്ഞു വിമാനത്തിലെത്തി. കുട്ടികളുടെ ഒച്ചപാടും ബഹളത്തിനുമിടയില്‍ വിമാനം പോങ്ങിയതറിഞ്ഞില്ല. പാതിരയായതിനാല്‍ ഞാന്‍ മെല്ലെ ഉറക്കത്തിലേക്കു വീഴാന്‍ തുടങ്ങിയിരുന്നു. മഹാരാജാവിന്റെ പാവപ്പെട്ടവനുള്ള കാളവണ്ടി ആയതിനാല്‍ ഫ്രിഡ്ജില്‍ വച്ച നല്ല ചൂട് വടയും, ഒരു കഷണം ഫ്രെഷായ ഉണക്ക ബ്രഡും തന്നിരുന്നു! കഴിച്ചില്ല, അല്ലെങ്കില്‍ കണ്ടപ്പോള്‍ കഴിക്കാന്‍ തോന്നിയില്ല.

ഏകദേശം ഒന്നേ കാല്‍ മണിക്കൂര്‍ കഴിഞ്ഞു. ഉറക്കത്തിലേക്കു വഴുതി വീഴാന്‍ പോകുമ്പോളാണ് ഏവരെയും ഞെട്ടിച്ചു കൊണ്ടു ക്യാപ്റ്റന്‍ ഉച്ചഭാഷിണിയിലൂടെ ഇടിവെട്ടുപോലെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞത്... ചെവിയില്‍ കൂടി കയറി അടിവയറിനെ വരെ നടുക്കിയത്. "സാങ്കേതിക കാരണങ്ങളാല്‍ വിമാനം ദുബായിലേക്ക് തിരിക്കുന്നു... പേടിക്കാനൊന്നും ഇല്ല!". അപ്പോള്‍ തന്നെ ഞാന്‍ ജനാലയില്‍ കൂടി താഴോട്ട് നോക്കി. കടലിന്റെ മേലെ തന്നെ ആണോ ഉള്ളത്? അഥവാ വീണാല്‍...

"പേടിക്കാനൊന്നും ഇല്ല" എന്ന് ക്യാപ്റ്റന്‍ പറഞ്ഞെങ്കിലും, എല്ലാവരും പരിഭ്രാന്തരായി. കുറച്ചു മുമ്പ് മരത്തില്‍ കയറു കെട്ടി ഊഞ്ഞാല്‍ ആടുമ്പോള്‍ ഉണ്ടാകുന്ന ശബ്ദമൊക്കെ കേട്ടിരുന്നു! ഒന്നിന് മുട്ടുന്നുണ്ടോ എന്നൊരു സംശയം. അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും നോക്കിയും, ലോക സുന്ദരിപ്പട്ടത്തിനു നടക്കുന്ന എയര്‍ പെണ്ണുങ്ങളോട് കാരണം ചോദിച്ചും വീര്‍പ്പടക്കി അങ്ങനെ ഇരുന്നു. ഞാന്‍ സമയം നോക്കി, ഒന്നേ കാല്‍ മണിക്കൂര്‍ പറന്നു കഴിഞ്ഞു. തിരിച്ചു ദുബായിലെത്താന്‍ വീണ്ടും ഒന്നേ കാല്‍ മണിക്കൂര്‍ വേണം. അതിന്റെ കൂടെ കുറച്ചു കൂടി ഓടിയാല്‍ അങ്ങ് നാട്ടിലെത്തില്ലേ? അപ്പോള്‍ സംഗതി സീരിയസ് ആയിരിക്കും, അല്ലെങ്കില്‍ ക്യാപ്റ്റന്‍ തിരിച്ചു വിടില്ല... അപ്പോള്‍ പിന്നെ ഒമാനില്‍ ഇറക്കിക്കൂടെ? ചിന്തകള്‍ എന്നെ അലട്ടികൊണ്ടിരുന്നു... മതിയായ വിശദീകരണം കിട്ടിയില്ല...

അങ്ങനെ വിമാനം ആകാശത്ത് നിന്നു വളച്ചു ദുബായിലേക്ക് തിരിച്ചു. എല്ലാവരും ശ്വാസം അടക്കിപിടിച്ചും പ്രാര്‍ത്ഥിച്ചും അടങ്ങിയിരുന്നു. കുട്ടികളെല്ലാം ഉറങ്ങിയിരുന്നു. വലിയവരുടെ ആകാംശയോടെയുള്ള അടക്കം പറച്ചില്‍ മാത്രം. "തീര്‍ന്നു കിട്ടി എന്ന തോന്നുന്നേ" വിമാനത്തിന്റെ ഏതോ ഒരു ഭാഗത്ത്‌ നിന്നും വലിയ ഒരു ഞരക്കം വന്നപ്പോള്‍ അടുത്തിരിക്കുന്നവന്റെ ഉള്ളില്‍ നിന്നും വന്നതാണ്‌.

സംഭവം മുക്കിയും മൂളിയും ഒരു വിധം ദുബായിലെ റണ്‍വേയില്‍ ഇറങ്ങി. മൊത്തം യാത്രക്കാരെയും കുലിക്കിയാണ് ലാന്‍ഡ്‌ ച്യ്തത്. എല്ലാവരോടും വിമാനത്തില്‍ തന്നെ ഇരിക്കാന്‍ പറഞ്ഞു. ഉടന്‍ തന്നെ ശരിയാക്കി തിരിച്ചു പറക്കാം എന്ന് പറഞ്ഞു. എന്തായാലും നിലത്തിരങ്ങിയതിന്റെ ആശ്വാസം എല്ലാ മുഖത്തും കണ്ടു. ഏകദേശം ഒരു മണിക്കൂര്‍ കഴിഞ്ഞു. എന്താണ് സംഭവം എന്നറിയാന്‍ ഞാന്‍ എഴുന്നേറ്റു... അന്വേഷിക്കാന്‍ പോയി. നുള്ളും നുറുങ്ങും മാത്രമേ കിട്ടിയുള്ളൂ. ഞാന്‍ കോക്പിറ്റിന്റെ അടുത്ത് വരെ പോയി.

ഒരു ഏമാന്‍ തടഞ്ഞു. സാറിനോട് കാര്യം പറയാന്‍ പറഞ്ഞു. എസി ഓഫ് ചെയ്ത കാരണം കുട്ടികളൊക്കെ കരച്ചില്‍ തുടങ്ങിയിരുന്നു. വലിയവര്‍ക്കും പുകച്ചില്‍ തുടങ്ങിയിരുന്നു. എത്ര സമയമാണ് ഇങ്ങനെ ഇരിക്കുക? ഞങ്ങളെ എയര്‍പോര്‍ട്ട് ലോഞ്ചില്‍ മാറ്റാന്‍ ആവശ്യപെട്ടു.

സംഭവം സീരിയസ് തന്നെയാണ്. എന്ജിന് കാര്യമായ പ്രശ്നമുണ്ട്. രണ്ടു മൂന്ന് മണിക്കൂര്‍ വേണ്ടി വരും. ഞാന്‍ തിരിച്ചു എന്റെ സീട്ടിനടുത്ത് എത്തിയപ്പോള്‍ എല്ലാവരും ആകാംക്ഷയോടെ നോക്കി. ആരോ ചോദിച്ചു “എന്താ പ്രശ്നം എന്നറിഞ്ഞോ? അവരെന്താണ് പറഞ്ഞത്?”... എന്റെ മറുപടി വന്നത് ഇങ്ങനെ... "ഇപ്പം ശരിയാക്കിത്തരാം... മൊയ്തീനെ ഞ്ഞ് ആ ചെറിയ സ്ക്രൂ ഡ്രൈവര്‍ ഇങ്ങെടുത്തേ... പണ്ട് ഞാനങ്ങു താമരശ്ശേരി ചുരം... ഒരിത്തിരീം കൂടി സ്പീഡ്‌ ഇന്ടെകി മറ്റേതും കൂടി അങ്ങ് പോയേനെ... " കേട്ടവരെല്ലാം ടെന്‍ഷന്‍ മറന്നു പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു...

മൂന്ന് മണിക്കൂര്‍ ലോഞ്ചില്‍ കാത്തിരുന്നു. വീടിലേക്ക് വിളിച്ചപ്പോള്‍ ഉപ്പ എയര്‍പോര്‍ട്ടില്‍ കൂട്ടാന്‍ വരാന്‍ വേണ്ടി ഇറങ്ങുന്നു. അടുത്ത ഒരു അറിയിപ്പ് എന്നില്‍ നിന്ന് കിട്ടിയാല്‍ അതിനു അഡ്ജസ്റ്റ് ചെയ്തു ഇറങ്ങാന്‍ പറഞ്ഞു. സംഭവം പറഞ്ഞ പോലെ അത്ര നിസ്സരമാല്ലെന്നു മനസ്സിയായി. പല പുലികളെയും കൊണ്ട് പോന്നുന്നത് കണ്ടു. പക്ഷെ ശരിയാവുന്നില്ല പോലും! അവസാനം ഒരു വെള്ളപ്പുലിയെ കുവൈത്തില്‍ നിന്നും ഇറക്കി. വെള്ളക്കാരന്‍ പത്തു മിനിറ്റ് കൊണ്ട് കാര്യം തീര്‍ത്തു. ഞാനങ്ങു യുറോപ്പില്‍ എത്ര താമരശ്ശേരി ചുരം കണ്ടതാ എന്ന ഭാവം! അങ്ങനെ വീണ്ടും എല്ലാവരെയും കയറ്റി നമ്മുടെ എയര്‍ വണ്ടി അടുത്ത സര്‍ക്കസ്സിനായി പറന്നുയര്‍ന്നു...


സമീര്‍ |  Sameer