Saturday, September 24, 2011

പഞ്ചനക്ഷത്രത്തിലെ ദരിദ്രവാസി (രണ്ടാം ഭാഗം)


പിറ്റേന്ന് ലീവായതിനാല്‍ നേരെ അബുദാബി ബസ്‌ സ്റ്റാന്‍ഡില്‍ പോയി, ദുബൈയിക്ക് ബസ്‌ കയറാന്‍. രണ്ടര കിലോ മീറ്റര്‍ നീളത്തില്‍ ആളുകള്‍ വരി നില്‍ക്കുന്നത് കണ്ടു ഒന്ന് ഞെട്ടി. നാളെ ന്യൂ ഇയര്‍ ആണ്. എല്ലാവരും ദുഫായിക്ക് വച്ച് പിടിക്കുകയാണെന്നു തോന്നുന്നു. ദുബായില്‍ ഇറങ്ങിയപ്പോള്‍ സമാധാനം തോന്നി. സ്വന്തം നാട്ടിലെത്തിയത്‌ പോലത്തെ ആശ്വാസം. ഓരോരുത്തനെയും മൊബൈലില്‍ കുത്തി വിളിച്ചു. പറ്റുന്നവരെയൊക്കെ കണ്ടു. ഒരു ചങ്ങാതിയുടെ കൊടുത്താലും അടച്ചാലും തീരാത്ത കടം തരുന്ന കാര്‍ഡ്‌ ഉരസി കൊട്ട്, സൂട്ട്, ഷര്‍ട്ട്‌, ടൈ ഇത്യാതി സാധനങ്ങള്‍ വാങ്ങി കൂട്ടി.

ന്യൂഇയര്‍ ആഘോഷിച്ച് പിറ്റേന്ന് തിരിച്ചു പിടിച്ചു. ബസ്സിനു അഞ്ചു കിലോമീറ്റര്‍ വരി ഉണ്ടായിരുന്നു. വീണ്ടും അഞ്ചു നക്ഷത്രത്തില്‍ തിരിച്ചെത്തി. ലോബിയിലുരുന്ന്‍ ആത്മാവിന് തിരി കൊളുത്തി. ട്രിന്‍... ടിടിന്‍... ടിട്രി... ടിന്‍... പണ്ടത്തെ ദൂരദര്‍ശനെ വെല്ലുവിളിക്കുന്ന സംഗീതം. “ഫ്രീ” ആയി കിട്ടുന്നു ഗാവയും ഒരു ഈത്തപ്പഴവും കഴിച്ച് റൂമിലേക്ക്‌ കയറി.

അടുത്ത ദിവസം മുതല്‍ “ഫ്രീ” പ്രാതല്‍ മുടക്കമില്ലാതെ കഴിച്ചു തുടങ്ങി. കാലത്ത് ഏഴു മണിക്ക് തന്നെ ഇത്രയും വലിച്ചു കയറ്റുന്നത് ആദ്യമായിട്ടാണ്. കുറച്ചു ദിവസങ്ങള്‍ കഴിച്ചപ്പോള്‍ അറിയാതെ രണ്ട് കഷണം പുട്ടും കടലയും കിട്ടിയെങ്കില്‍ എന്നാഗ്രഹിച്ചു പോയി. മടുത്തു, അതെ ഹാഷ് ബ്രൌണ്‍ പോട്ടാട്ടോ, ഗ്രില്‍ മഷ്റൂം, വൈറ്റ് ഓട്ട്സ്, പാന്‍ കേക്ക്, പിന്നെ ഫ്രൂട്ട്സ്... “ഇന്ത്യന്‍ ഫുഡ്‌” എന്ന് കണ്ടു നോക്കിയപ്പോള്‍, ചെന്നയില്‍ കണ്ടു മടുത്ത റൈസ് പുഡിംഗ് (കുലുത്ത ചോറ്), സാമ്പാര്‍, ഉണങ്ങിയ വട. നമ്മളെ പറയിപ്പിക്കാന്‍. കണ്ടാല്‍ തോന്നും ഇന്ത്യയില്‍ ആകെ ഇതൊക്കയെ കിട്ടുമെന്ന്! നല്ല പൂരിയും മുട്ട റോസ്റ്റും, വെള്ളപ്പവും ബാജിയും, പുട്ടും കടലയും..ഹ് മ്...

ട്രിന്‍... ടിട്ടിന്‍... ട്രിന്‍... ലോഞ്ചില്‍ മനം മടുപ്പിക്കുന്ന മ്യൂസിക്‌ കേട്ട് കുറെ സമയം ഇരുന്നു. സുഹൃത്ത് വണ്ടിയുമായി പുറത്തു വന്നു മിസ്സ്‌ കാള്‍ തന്നു. അവന്‍ എല്ലാ ആഴ്ച്ചയും ഷാര്‍ജയില്‍ പോകും. ശനിയാഴ്ച തിരിച്ചു അബുദാബിയില്‍ വരും. അവന്‍റെ കൂടെ ഞാന്‍ ദുബായിക്ക് പിടിക്കും. എന്‍റെ കയ്യിലെ വലിയ രണ്ട് പൊതി കണ്ടു എന്താണെന്ന് അന്യേഷിച്ചു. അത് വലിയ കഥയാണെന്ന് പറഞ്ഞു ഞാന്‍ വണ്ടിയില്‍ കയറിയിരുന്നു.





രണ്ടാഴ്ച കഴിഞ്ഞു. ഇടുന്ന ഷര്‍ട്ടും ട്രൌസറും ബാക്കി സപ്പോര്‍ട്ടിംഗ് സാധനങ്ങള്‍ ഒന്നും അലക്കിയിട്ടില്ല. പഞ്ചനക്ഷത്രത്തിലെ അലക്കല്‍ ഇസ്തരി വില നിലവാരപട്ടിക കണ്ടപ്പോള്‍ തല കറങ്ങി. ഒരു പാന്‍റും ഷര്‍ട്ടും അലക്കി ചൂടുപെട്ടി വച്ചുരസാന്‍ അറുപത് ദിര്‍ഹംസിന് മേലെ വരും. സൂട്ട് എണ്‍പത് ദിര്‍ഹംസ്. ഒരു മാസം അവിടുത്തെ ലാന്‍ഡ്‌റയില്‍ കൊടുത്താല്‍ നാട്ടിലെ പുര വിറ്റ് കാശു കൊടുക്കേണ്ടി വരും. റൂം ക്ലീന്‍ ചെയ്യാന്‍ വരുന്നവര്‍, ഞാനിതുവരെ കണ്ടിട്ടില്ല... അവര്‍ എന്നെയും, എനിക്ക് അറിയത്തില്ല എന്ന് കരുതി ഡ്രോയരില്‍ നിന്നും ലാന്‍ഡറി പേപ്പറും പ്ലാസ്റ്റിക്ക് കവറും എന്നും കിടക്കയുടെ മുകളില്‍ വയ്ക്കും. “എനിക്ക് വീട് വില്‍ക്കാന്‍ മനസ്സില്ല” എന്ന് പറഞ്ഞു ഞാന്‍ അത് തിരികെ വയ്ക്കും. ഹ! എന്നോടാ കളി... അതാണ് കയ്യിലെ വലിയ കെട്ടിന്‍റെ ചരിത്രം. ഏതെങ്കിലും സാധാരണ ലാന്‍ഡറിയില്‍ രണ്ടോ മൂന്നോ ദിര്‍ഹംസ് കൊടുത്തു അലക്കി ചൂടുപെട്ടി ഉരസാന്‍ കെട്ടിയെടുത്ത് കയ്യില്‍ പിടിച്ചതാണ്...

അങ്ങനെ തട്ടിയും മുട്ടിയും ദിവസങ്ങള്‍ തള്ളി നീക്കി. റോബോട്ടിക് “ഗുഡ് മോര്‍ണിംഗ്”... “ഗുഡ് ഈവനിംഗ്” കേട്ട് മടുത്തു. കിട്ടുന്ന അവസരങ്ങളില്‍ സിറ്റിയിലേക്ക് പോകുന്ന ഫ്രീ ഷട്ടില്‍ സര്‍വീസ് ഉപയോഗിച്ചു. മിക്കവാറും ഒറ്റയ്ക്കേ ഉണ്ടാകാറുള്ളൂ. കുറച്ചു ആശ്വാസം കിട്ടുന്നത് അങ്ങനെയാണ്. ഡ്രൈവറായി കൂടെ വരുന്ന മലയാളി, ഹിന്ദി, നേപാളി, ഫിലിപ്പിന്‍, ശ്രിലങ്കന്‍ എന്നിവരോട് കുശലം പറയാന്‍ കിട്ടുന്ന അല്‍പ സമയം. വീക്ക്‌ലി ഒഴിയാതെ ദുബായിക്ക് വച്ച് പിടിച്ചു, മറ്റൊരാശ്വാസം. എങ്ങനെയാണാവോ ആളുകള്‍ ഇങ്ങനെ ശ്വാസംമുട്ടി ഇതിനുള്ളില്‍ കഴിഞ്ഞു കൂടുന്നത്.

രാത്രി ഭക്ഷണം ആയിരുന്നു മറ്റൊരു പ്രശ്നം. പഞ്ചനില്‍ നിന്ന് ഒരു മാസം കഴിച്ചാല്‍ ഞാന്‍ വേറെ ആരുടെയെങ്കിലും ആധാരം കൂടി കടം വാങ്ങേണ്ടി വരും. എന്റെ പുരയിടം മാത്രം മതിയാകില്ല. വൈകീട്ട് ഓഫീസില്‍ നിന്ന് ഇറങ്ങുന്നത് വളരെ വൈകിയാണ്. പഞ്ചനിലേക്ക് പോകുന്ന വഴിക്ക് നമ്മുടെ നാട്ടുകാരന്റെ കഫ്ടീറിയയില്‍ നിന്നും പൊറോട്ട സാന്റ്വിച്ചോ കുബ്ബുസോ കഴിക്കും. അഞ്ചെട്ടു ദിര്‍ഹംസ് കൊണ്ട് കാര്യം തീരും.

അങ്ങനെ ചെക്കൌട്ട് ദിവസം വന്നു, എല്ലാം വാരിക്കെട്ടി ബാഗിലാക്കി ആലപ്പുഴക്കാരനോടും മറ്റു പരിജയക്കാരോടും സലാം പറഞ്ഞു പുറത്തേക്കിറങ്ങി. മതിലില്‍ പതിച്ച അഞ്ചു നക്ഷത്രത്തെ നോക്കി ഞാനൊന്നു ചിരിച്ചു, ഹഹഹ! പക്ഷെ പഞ്ചന്‍ ചിരിച്ചില്ല. എന്നെ പറ്റിക്കാന്‍ പറ്റാത്തത് കാരണമാവാം! ഞാനാരാ ദരിദ്രവാസി...!


സമീര്‍
അബുദാബി

Thursday, September 15, 2011

പഞ്ചനക്ഷത്രത്തിലെ ദരിദ്രവാസി


ഒരു ചെറിയ ഇടവേളയ്ക്കു ശേഷം എന്റെ രണ്ടാം ഇന്നിങ്ങ്സിനായി വീണ്ടും അറബി നാട്ടില്‍ തിരിച്ചെത്തി. ആദ്യത്തെ ഇന്നിങ്ങ്സ്‌ പത്ത് വര്‍ഷമായിരുന്നു. ഈ ഇന്നിങ്ങ്സ് എത്രയാണെന്ന് അറിയില്ല. അലകടലിന്‍ അക്കരയില്‍ നാട് വിട്ട് വീണ്ടും ഒരങ്കത്തിന്. വര്‍ഷങ്ങള്‍ പലതായിട്ട് എന്നെയും കുടുംബത്തെയും തീറ്റിപോറ്റിയ നാടാണ്‌. നമ്മുടെ നാട്ടുക്കാര്‍ ഗള്‍ഫിനെപറ്റി എന്തൊക്കെ പറഞ്ഞാലും ആ കടപ്പാട് തീരാത്തതാണ്. ഇവിടുത്തെ ശീതീകരിച്ച മുറിയില്‍ രണ്ടും മൂന്നും തട്ടുള്ള കട്ടിലില്‍ ഉറങ്ങുന്നവന്‍ രാജാവ്‌ തന്നെയാണ്. നാട്ടിലെ കൂവപ്പാലത്തിനു മുകളില്‍ കൊതുക് കൂമ്പാരത്തില്‍ മറുതുണി ഇല്ലാതെ കിടന്നു ഉറങ്ങുന്നവരെയും, റെയില്‍വേ പ്ലാറ്റ്ഫോമില്‍ ഉറങ്ങുന്നവരെയും വച്ചിട്ടാണ് നമ്മുടെ നാട്ടുകാരും, മന്ത്രിമാരും, ചാനലുകാരും ഇവിടെ ഇങ്ങനെ താമസിക്കുന്നവരെ പറ്റി വേവലാതിപ്പെടുന്നത്.

പന്ത്രണ്ടു വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു മുന്‍പ് ഷാര്‍ജ എയര്‍പോര്‍ട്ടില്‍ ഇറങ്ങിയ പോലെ കാലി പാസ്പോര്‍ട്ടും (പാസ്പോര്‍ട്ട്‌ പുതുക്കിയത് കൊണ്ട് കാലിയാണ്) ബാഗുമായി ആദ്യമായി അബുദാബി എയര്‍പോര്‍ട്ടില്‍ വിമാനമിറങ്ങി. അന്ന് വിസിറ്റിംഗ് വിസയില്‍ ആയിരുന്നു. ഇന്ന് ജോലി വിസയെന്ന വ്യത്യാസം മാത്രം. വിമാനത്താവളത്തിന് പുറത്തു ആഗമന സ്ഥലത്ത് എന്റെ പേരും ബോര്‍ഡില്‍ എഴുതിപിടിച്ച് ഒരു പാകിസ്ഥാനി നില്പുണ്ട്. കുറച്ചു അഹങ്കാരം തോന്നി. നമ്മുടെ പേരും എഴുതി പിടിച്ച് നില്‍ക്കാ എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞാല്‍... ഹ്..മ്..! വണ്ടിയില്‍ കയറി വന്നവനോട് കുശലം പറഞ്ഞു. കക്ഷി പെഷാവാരുകാരനാണ്. പെട്ടെന്ന് തന്നെ വളരെ അടുത്തിടപഴകി സംസാരിച്ചു. വണ്ടി ഒരു ഭീമാകാരന്‍ കെട്ടിടത്തില്‍ ചെന്ന് നിന്നു.

ബാഗും തൂക്കി വിശാലമായ കവാടം കടക്കുമ്പോള്‍ മതിലില്‍ ഒട്ടിച്ചിരിക്കുന്ന അഞ്ചു നക്ഷത്രങ്ങള്‍ എന്നെ നോക്കി ഒന്ന് ചിരിച്ചു. റിസപ്ഷനില്‍ ഇരിക്കുന്ന അറബി പയ്യന്‍ പാസ്പോര്‍ട്ട്‌ വാങ്ങി കമ്പ്യൂട്ടറില്‍ തപ്പി. അവന്‍ ഫോണില്‍ തിരക്കിലായപ്പോള്‍ നമ്മുടെ സ്വന്തം ആലപ്പുഴക്കാരന്‍ എന്നെ ഏറ്റെടുത്തു. പരിചയപ്പെട്ടു. അവന്‍ കാര്യങ്ങള്‍ വിശദീകരിച്ചു. റൂമും ബ്രക്ക്ഫാസ്റ്റും ഫ്രീയാണ്, കൂടാതെ സിറ്റിയിലേക്ക് വാഹനസൗകര്യം. മുപ്പതു ദിവസത്തേക്ക് താമസം ഒക്കെ. ബാക്കി വേണ്ട എല്ലാ കാര്യങ്ങള്‍ക്കും ഒന്നുകില്‍ ക്രെഡിറ്റ്‌ കാര്‍ഡ്‌ ഉരസുക അല്ലെങ്കില്‍ അഞ്ഞൂറ് ദിര്‍ഹംസ് അഡ്വാന്‍സ്‌ കൊടുക്കുക, ബാക്കി ബില്ല് വരുന്നത് പോലെ. ഓട്ട കീശയില്‍ കഷ്ടിച്ച് ഇരുപതു ദിര്‍ഹംസ് കാണും! അതും രണ്ട് വര്‍ഷം മുന്‍പേ വിട്ടു പോയപ്പോള്‍ ബാക്കി വന്നത്. തല്‍കാലം വേറെ സര്‍വീസ് ഒന്നും വേണ്ട എന്ന് പറഞ്ഞു.

നടന്നു നടന്ന് നടന്നു നടന്ന്, ദൂരം കൂടുതലാ, റൂമിലെത്തി. ബാഗും കൊണ്ട് കൂടെ വന്നവന്‍ സലുട്ടടിച്ചു ചുമച്ചു തല ചൊറിഞ്ഞു. ഞാന്‍ മൈന്‍ഡ്‌ ചെയ്യാന്‍ പോയില്ല. മിസ്റ്റര്‍ ബീനിനെ പോലെ കീശയില്‍ വിക്സും ഇല്ല! നേരെ കുളിക്കാന്‍ കയറി. ഓഫീസില്‍ പോയി റിപ്പോര്‍ട്ട്‌ ചെയ്യണം. ബാത്ത്റൂമില്‍ കയറിയപ്പോള്‍ വെള്ള ടവല്‍ മയം. രണ്ടു ചെറുത്‌, രണ്ട് മീഡിയം, രണ്ടിന് ഇരിക്കുന്നതിന്‍റെ വലതു രണ്ട്, പിന്നെ പുതച്ചു ഉറങ്ങാന്‍ പറ്റുന്ന സൈസ് മൂന്ന്. ഓരോന്നെടുത്തു ഓരോ അവയവങ്ങള്‍ക് പ്രയോഗിച്ചു, പിന്നെന്തിനാണാവോ?

ഓഫീസിലൊന്നു മുഖം കാണിച്ചു, എന്‍റെ വില പിടിച്ച ഒപ്പൊക്കെ കൊടുത്ത് ഉച്ചക്ക് തന്നെ ഇറങ്ങി. വന്നിട്ട് ഇതുവരെ ഒന്നും കഴിച്ചിട്ടില്ല. ഡ്രൈവര്‍ തിരിച്ചു നക്ഷത്രത്തില്‍ വിട്ട് തന്നു. ഹോംസിക്ക്‌ എന്നാ രോഗം വരണ്ട എന്ന് കരുതി അഞ്ചു മണിക്കുള്ള ഹോട്ടല്‍ വാന്‍ സര്‍വീസില്‍ ടൌണിലേക്ക് തിരിച്ചു. വേറെ ഒരാളും വണ്ടിയില്‍ ഇല്ലായിരുന്നു. ഞാനും ഡ്രൈവറും മാത്രം. അവനോടു സംസാരിച്ച് മറിനമാള്‍ എത്തിയത് അറിഞ്ഞില്ല. ആദ്യം തന്നെ മണി എക്സ്ചേഞ്ച് കണ്ടു പിടിച്ചു. കയ്യിലുള്ള ഉറുപ്പിക മുഴുവനും കൊടുത്ത്, കിട്ടിയത് ഇരുനൂറ്റി അമ്പതു ദിര്‍ഹം. എന്തായാലും ഗ്രാന്‍ഡ്‌ ചിക്കന്‍ ബര്‍ഗര്‍ തന്നെ അടിച്ചു മാറി വിശപ്പടക്കി.

പിറ്റേന്ന് കാലത്ത് അഞ്ചര മണിക്ക് തന്നെ എഴുന്നേറ്റു. ഡ്രൈവര്‍ കൃത്യം ഏഴരയ്ക്ക് വരും. എട്ടു മണിക്ക് മുന്‍പേ റിപ്പോര്‍ട്ട്‌ ചെയ്യണം. വയറ്റില്‍ തീ കത്തുന്നു. നല്ല വിശപ്പ്‌. കുളിച്ച്, കൊട്ടും സൂട്ടുമൊക്കെ മാറി. റിസപ്ഷനില്‍ പോയി “ഫ്രീ” പ്രാതല്‍ എവിടെ കിട്ടുമെന്ന് അന്യേഷിച്ചു. വഴി പറഞ്ഞ പോലെ നടന്ന്‍ നടന്ന്‍ നടന്ന്‍ രണ്ടാമത്തെ നലയില്‍ തപ്പി, കണ്ടില്ല, ഷാര്‍ജയിലെ പോലെ സൈന്‍ ബോഡോന്നും എഴുതി വയ്ക്കാറില്ല എന്ന് തോന്നുന്നു. കുറെ കൂടി മുന്നോട്ടു നടന്നു. ഒരു റസ്റ്റ്‌റന്‍റ് കണ്ടു, പക്ഷെ തുറന്നിട്ടില്ല. വീണ്ടും നടന്നു, ഒരു ഷോപ്പിംഗ്‌ ഹാള്‍ കണ്ടു.

ചോദിക്കാന്‍ ഒരു മനുഷ്യനെയും കാണുന്നില്ല. കുറെ വട്ടം കറങ്ങി നടന്നു. അവസാനം ഒരു മനുഷ്യ ജീവിയെ കണ്ടു. വഴി പറഞ്ഞു തന്നു. പറഞ്ഞ പോലെ വച്ച് പിടിച്ചു. മൊത്തത്തില്‍ രണ്ടു കിലോമീറ്റര്‍ നടന്നു കാണും. ഇത് ഹോട്ടലോ അതോ ഒരു ചെറിയ സിറ്റിയോ? എന്റെ നാട്ടിന്റെ പകുതി സ്ഥലത്തോളം വരുമെന്ന് തോന്നുന്നു. അവസാനം പറഞ്ഞ പേരുള്ള വിശാലമായ റസ്റ്റ്‌റന്‍റ് കണ്ടെത്തി. ആര്‍ത്തിയോടെ കയറുമ്പോള്‍ മൊബൈല്‍ അടിച്ചു, ഡ്രൈവര്‍ ആണ്, സമയം ഏഴര! ഒരു നെടുവീര്‍പ്പിട്ടു... കരിയുന്ന വയറുമായി തിരിച്ചു മെയിന്‍ ഗേറ്റ് ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു...
നക്ഷത്രമെണ്ണല്‍ തുടരും...






Thursday, September 1, 2011

അറബിയും ഇഫ്താരും സോഷ്യലിസവും

വ്രതശുദ്ധിയിലൂടെ ആത്മസംസ്കരണത്തിനായി ഒരു റമദാന്‍ കൂടി വന്നെത്തി. ഇനി ഒരു മാസം സുബഹി (സൂര്യോദയത്തിനു ഒരു മണിക്കൂര്‍ മുന്‍പ്) മുതല്‍ മഗരിബ് (സൂര്യാസ്തമയം) വരെ അന്ന പാനീയങ്ങള്‍ക്ക് വിട പറഞ്ഞ്, കൂടുതല്‍ പ്രാര്‍ത്ഥനകള്‍ നിര്‍വഹിച്ച്, മനസ്സിനെയും ശരീരത്തെയും നിയന്ത്രിച്ച്‌, അറിഞ്ഞും അറിയാതെയും ചെയ്തു പോയ തെറ്റുകള്‍ പൊരുത്തപ്പെടാന്‍ പടച്ചവനില്‍ സ്വയം അര്‍പിച്ച്, ബാക്കി പതിനൊന്നു മാസത്തിനും മാതൃകയാക്കാന്‍ ഒരു പുണ്യ മാസം.

ഇത്തവണ എന്റെ റമദാന്‍ മരുഭൂയിലാണ്, ഒന്നര വര്‍ഷത്തെ ഇടവേളയ്ക്കു ശേഷം വീണ്ടും അറബികളുടെ ഈന്തപ്പന നാട്ടില്‍. ഇത്തവണ ഒരു വ്യത്യാസം, ഈന്തപ്പനയില്‍ വിരിഞ്ഞ ഈത്തപ്പഴം പാകമാക്കാനുള്ള നല്ല കൊടും ചൂടിലാണെന്ന് മാത്രം. കാറിന്‍റെ ബോണറ്റില്‍ മുട്ട പൊട്ടിച്ചിട്ടാല്‍ രണ്ടു സെക്കന്‍റ് കൊണ്ട് ഓംലെറ്റ്‌ കഴിക്കാം. വെള്ളം എത്ര കുടിച്ചാലും മതിയാവാത്ത സമയം. നാട്ടിലായിരുന്നു നല്ലത്, നല്ല കോരിച്ചൊരിയുന്ന മഴയാണ്. പരീക്ഷണമാണ്, എല്ലാ കാലാവസ്ഥയെയും അതിജീവിക്കാന്‍ ശരീരത്തെ സ്വയം പ്രാപ്തമാക്കാനുള്ള പരീക്ഷണം.

എല്ലാ തവണയും പോലെ ആദ്യത്തെ രണ്ടു മൂന്ന് ദിവസങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷം പണിമുടക്കുമായി പെരുവയര്‍ അഡ്ജസ്റ്റ് ചെയ്തു. അങ്ങനെയാണ്, ഒന്ന് രണ്ടു ദിവസം പുള്ളി നിലവിളിക്കും, പിന്നെ കരയും, പിന്നെ മോങ്ങും, അത് പിന്നെ തേങ്ങി തേങ്ങി തളര്‍ന്നു നിര്‍ത്തിക്കോളും. ഇത്തവണ ഭാര്യ കൂടെയുള്ളത് കൊണ്ട് നൊസ്റ്റാള്‍ജിയ എന്ന് പറയുന്ന സാദനം ഒന്നും വന്നില്ല. നോമ്പ് തുറയ്ക്കാന്‍ കൊയട, ഇറച്ചി പത്തല്‍, ഉന്നക്കായ എന്നിവ തയ്യാര്‍. വയറിനും സന്തോഷം.

ഓഫീസില്‍ മുടിഞ്ഞ തിരക്കാണ്, ജോലി സമയം വൈകിട്ട് നാലുവരെ ആണെങ്കിലും വീട്ടിലെത്തുമ്പോള്‍ മഗരിബ് ബാങ്ക് വിളിക്കാരാവും. ഒരു ദിവസം മാനേജര്‍ അടക്കം എല്ലാവരും ഓഫീസില്‍ തന്നെയായി. നോമ്പ്തുറ ഹോട്ടലില്‍ നിന്നും വരുത്താം എന്ന് തീരുമാനിച്ചു. പക്ഷെ അപ്പോഴേക്കും കൂടെ ജോലി ചെയ്യുന്ന അറബി പയ്യന്‍ വീട്ടില്‍ വിളിച്ചു നോമ്പുതുറ ഏര്‍പ്പാട് ചെയ്തിരുന്നു. ഓഫീസിലേക്ക് കൊണ്ട് വരുമെന്നാണ് ഞാന്‍ കരുതിയത്‌. പക്ഷെ ഞങ്ങള്‍ എല്ലാവരെയും വീട്ടിലേക്കു ക്ഷണിച്ചു.

ഇത്രയും വര്‍ഷങ്ങള്‍ അറബിയുടെ നാട്ടിലാണെങ്കിലും, ആദ്യമായിട്ടാണ് ഒരു അറബിയുടെ വീട്ടില്‍ ഇഫ്താരിനു പോകുന്നത്. ഞങ്ങള്‍ എട്ടുപേര്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. അറബി പയ്യന്‍ വീടിന്റെ ഗേറ്റില്‍ തന്നെ ഞങ്ങളെ കാത്തു നില്പുണ്ടായിരുന്നു. പുറമേ നിന്ന് കാണാന്‍ ചെറിയൊരു വീട്. ഇവിടുത്തെ അറബി വീടുകള്‍ എല്ലാം തന്നെ കോട്ടയം അയ്യപ്പാസ് പോലെയാണ്. പുറമേ നിന്ന് കാണാന്‍ ചെറുതാണ്, അകത്തു വിശാലമായ സൌകര്യങ്ങള്‍. ഞങ്ങള്‍ അകത്തു കയറുന്ന സമയത്ത് ബാങ്ക് വിളിച്ചിരുന്നു. പയ്യന്‍റെ ഉപ്പയും ഇക്കക്കയും അകത്തു ഞങ്ങളെ സ്വീകരിച്ചു. വെള്ളവും ഈത്തപ്പഴവും കഴിച്ചു നോമ്പ് തുറന്നതിനു ശേഷം നമസ്കരിക്കാന്‍ എല്ലാവരും അടുത്തുള്ള പള്ളിയിലേക്ക് നടന്നു.

പോകുന്ന വഴിക്ക് കൂടെയുള്ള മലയാളി സുഹൃത്ത്‌ സ്ട്രീറ്റ്‌ ബോര്‍ഡ്‌ കാണിച്ചു തന്നു. അറബിയുടെ പേരിന്റെ അറ്റത്തുള്ള അതേ പേര്. ആ ഏരിയ തന്നെ അറിയപ്പെടുന്നത് ഇവരുടെ കുടുംബനാമത്തിലാണ്. ചില്ലറ അറബിയല്ല, ഒരു ഗവര്‍ണ്ണമെന്‍റ് സ്ഥാപനത്തിന്‍റെ മുദീര്‍, അതായതു തലപ്പത്ത്‌ ഇരിക്കുന്ന ആളാണെന്നര്‍ത്ഥം. പള്ളിയില്‍നിന്നും ഞങ്ങള്‍ തിരിച്ചു അറബിയുടെ വീട്ടിലെത്തി. പയ്യനും ചേട്ടനും, പിന്നെ ഒരു വേലക്കാരനും ചേര്‍ന്ന് ബിരിയാണിയും അലീസയും മറ്റും നിലത്ത് മജ്‌ലിസില്‍ നിരത്തി.

കണ്ടാല്‍ വലിയ പ്രായം തോന്നാത്ത അറബിയെ ഞാന്‍ നിരീക്ഷിച്ചു. ശാന്തമായ മുഖം. സൌമ്യമായ സംസാരം. നടപ്പിലും ഇരിപ്പിലും എല്ലാം കുലീനത. ഞങ്ങളെ എല്ലാവരെയും ക്ഷണിച്ചുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം മജ്ളിസില്‍ ചമ്രപടിയിട്ടു ഇരുന്നു. എല്ലാവരും വട്ടത്തില്‍ ഇരുന്നു. എന്റെ കണ്ണ് എന്നെ നോക്കി ചിരിക്കുന്ന നല്ല സുറുമ മീന്‍ ചുട്ടതിലായിരുന്നു. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ആണ് ഞാനത് ശ്രദ്ധിച്ചത്. അറബിയുടെ തൊട്ടടുത്ത് ഇരിക്കുന്നത് വേലക്കാരനാണ്. അദ്ദേഹം അയാള്‍ക്ക് വിളംബികൊടുക്കുന്നു. അപ്പോള്‍ രണ്ടു പേര്‍ കൂടി കടന്നു വന്നു. രണ്ടു പഠാനികള്‍. രണ്ടു പേരും വിയര്‍ത്തു മുഷിഞ്ഞിട്ടാണ് വരവ്. തോട്ടത്തില്‍ പണിയെടുക്കുന്നവര്‍ ആണെന്ന് തോന്നുന്നു. അറബി അവരോടും കൂടെ ഇരിക്കാന്‍ കൈകൊണ്ടു ആന്ഗ്യം കാണിച്ചു.

അറബികളുടെ ആതിഥ്യ മര്യാദയെപറ്റി ഒരുപാട് കേട്ടിട്ടുണ്ട്, പക്ഷെ നേരിട്ടു കാണുന്നത് ആദ്യമായാണ്. ഇത്രയും വലിയ ഒരു അറബി തന്‍റെ കൂലി പറ്റുന്നവരുടെ കൂടെ ഇരുന്നു ഭക്ഷണം കഴിക്കുക, അവര്‍ക്ക് സെര്‍വ് ചെയ്യുക. സോഷ്യലിസം എന്ന വാക്ക് ഉണ്ടാക്കിയവന്‍ തന്നെ നാണിച്ചു പോകും. ഇതൊന്നും ഘോരഘോരം പ്രസന്ഗിക്കാതെ, തലയണ ആക്കേണ്ട പുസ്തകങ്ങള്‍ ഉണ്ടാകുന്നതു മുന്‍പേ തന്നെ ശീലിച്ചു പോന്ന ഒരു പാരമ്പര്യ സംസ്കാരം. അല്ലെങ്കിലും സോഷ്യലിസം എന്നത് തലയണ  പുസ്തകത്തില്‍ മാത്രമല്ലേ നമുക്കുള്ളൂ. നമ്മുടെ നാട്ടില്‍ ഈ സോഷ്യലിസം കാണാന്‍ പറ്റുമോ ആവോ.

നിറഞ്ഞ മനസ്സോടെ ഞങ്ങള്‍ അദ്ദേഹത്തിന് സലാം പറഞ്ഞു കൈകൊടുത്തു പിരിഞ്ഞു. ഈ സംസ്കാരം അവരുടെ തലമുറകള്‍ കാത്തു സൂക്ഷിക്കട്ടെ എന്ന് മനസ്സില്‍ ഞാന്‍ പ്രാര്‍ത്ഥിച്ചു. അങ്ങനെ അറബിയുടെ ഇഫ്താരും കഴിഞ്ഞ്, സോഷ്യലിസത്തെ കുറിച്ച് ഘോരഘോരം ചിന്തിച്ച്, ഞാന്‍ വീട്ടിലേക്കു വണ്ടി തിരിച്ചു.

 
 
സമീര്‍
അബുദാബി